Spinim jo bindës për ta paraqitur humbjen e Orbanit si “fitore”

Një postim në Facebook pretendon se Orban i humbi qëllimisht zgjedhjet në Hungari dhe se kundërshtari i tij hungarez është “kukulla” e tij, dhe qëllimi i kësaj ishte të tejkalonte BE-në, por nuk ka asnjë provë për këtë në një burim relevant dhe të besueshëm, dhe as nuk ka kuptim, shkruan Vërtetmatësi.

Po shqyrtojmë një postim në rrjetin social Facebook, i cili thotë:

“Mjeshtri i Madh” Orban:

Shahu hungarez që e bëri Brukselin të qajë!

Viktor Orban luajti me qetësi – ai e hodhi “tradhtarin” e tij të besuar dhe BE-ja hyri në një kurth të përsosur.

Shah.

Bruksel, Soros, Obama – të mposhtur, të turpëruar dhe të tallur.

Në një lëvizje politike aq të mprehtë sa tingëllon pothuajse si satirë, Orban e pa nga larg: Bashkimi Evropian, George Soros, Obama – i gjithë klubi globalist – u bashkuan kundër tij.

Problemi ishte se Hungaria nuk kishte më një opozitë të vërtetë të krahut të majtë. Askush nuk mund ta kalonte as atë prag qesharak prej 5%.

Kështu që Orban bëri atë që bën Orban – ai orkestroi lojën.

Ai mori aleatin e tij më të ngushtë, personin e tij më të besuar nga brenda – Péter Magyar – dhe e dërgoi atë si një “udhëheqës të opozitës” të klasit të parë, të bërë me porosi.

Përgatitja? E pastër. E thjeshtë. Brutale.

Magyar – një figurë kyçe në qeverinë e Orbán deri në vitin 2024 – po del, duke ndryshuar gjërat, duke u transformuar në një rebel. Ai po merr fonde nga të njëjtët eurokratë që Orbán nuk mund t’i duronte. Ai po e pozicionon veten si fytyra e “ndryshimit”.

Brukselin e hëngri si karamele, por në realitet e ka gëlltitur.

“Më në fund!” bërtitën ata – çekët fluturonin, titujt e lajmeve fluturonin, askush nuk po bënte pyetje.

Njoftimi është dezinformim dhe propagandë, dhe ajo dëshiron ta shndërrojë humbjen zgjedhore të Viktor Orbán në një “fitore”. Por, ironikisht, duke dashur ta lavdërojë atë si dinak, ajo pa dashje i bën një shërbim të keq dhe e portretizon atë si mashtrues dhe autokrat, i cili nxori në zgjedhje një “kundërshtar” të zgjedhur me kujdes, i cili vetëm “luajti rolin e opozitës ndaj tij”.

Njoftimi gjithashtu e lavdëron atë si dinak – ai dyshohet se mori para (“çeqe”) nga “eurokratët”, duke luajtur “fytyrën e ndryshimit” para tyre, por një mashtrim i tillë nuk është diçka për t’u lavdëruar, dhe një ndërhyrje e tillë në zgjedhjet në Hungari është e paligjshme, atëherë si e lejoi qeveria e Orbán-it?

Ne nuk gjetëm ndonjë burim të besueshëm që dëshmon se Hungaria është financuar në atë mënyrë, dhe nuk ka prova as për pretendimet e tjera në publikim (me një përjashtim të vogël, por për këtë – më vonë).

Orban nuk është një gjeni politik apo ‘mjeshtër i madh i shahut’ që i ka vënë mat dhe i ka bërë të qajnë në Bruksel, Barak Obamën, George Soros apo Alex Soros, por është humbës, sepse i humbi zgjedhjet, në të cilat pati një dalje rekord kundër tij dhe në të cilat me një diferencë të konsiderueshme fitoi Peter Magyar, të cilin publikimi e quan ‘Hungarezi’, për shkak të kuptimit etnonimik të mbiemrit të tij.

Partia e tij Tisza garoi pa partnerë koalicioni dhe e vetme mundi partinë shumë më të fuqishme të Orbanit, Fidesz, e cila ishte në koalicion me Demokratët e Krishterë. Ato zgjedhje nuk u humbën nga Obama, as nga Soros apo BE (përkundrazi, opsioni më me prirje evropiane mori më shumë vota), por nga Orban, i cili e pranoi këtë dhe mori 100 përqind përgjegjësi për humbjen.

Orbani sundoi me tendenca autoritare për 16 vjet, dhe nëse llogarisim mandatin e tij të parë (1998-2002), kjo është 20 vjet, kështu që, me sa duket, ai dëshiron të jetë në pushtet, dhe njoftimi na bind se ai e humbi qëllimisht pushtetin dhe se ishte një “sakrificë e vetëdijshme” dhe një “strategji e mençur”. Sipas njoftimit, Magjari ishte një “opozitë e rreme” dhe një “kukull” e Orbanit, i cili kontribuoi me vetëdije në fitoren e saj. Por nuk ka as prova dhe as logjikë për këtë – pse Orbani do ta zëvendësonte veten me dikë tjetër?

Përdorimi i një “kukulle” në zgjedhje ka kuptim nëse një udhëheqës autoritar dëshiron të krijojë pamjen e demokracisë ose nëse ajo “kukull” tërheq vota që përndryshe do të shkonin te opozita e vërtetë, por, në çdo rast, qëllimi nuk është që “kukulla” të fitojë. Një “kukull” mund të punësohet edhe nëse ka kufizime ligjore se sa mandate mund të ketë ai udhëheqës, kështu që “kukulla” mund të sundojë sipas udhëzimeve të tij. Por Orbani nuk kishte nevojë për këtë.

Është e vërtetë që Magyar dikur ishte anëtar i partisë së tij, kështu që njoftimi e përshkruan atë si dikë që luan vetëm rolin e një “tradhtari të Fidesz”, por kjo nuk është e vërtetë. Pasi u bë kundërshtar i Orbán-it, Magyar përhapi gjëra jashtëzakonisht diskredituese për të, të cilat i mësoi si një “i brendshëm” në Fidesz, por edhe nga ish-gruaja e tij Judit Varga, ish-Ministre e Drejtësisë në qeverinë e Orbán-it.

Si një e ashtuquajtur “informator“, Magyar publikoi një regjistrim audio të Vargës, në të cilin ajo pranon përfshirjen e qeverisë së Orbán-it në skandalin më të madh të korrupsionit në Hungari, “Szádl-Wóllner”, i cili shkatërroi reputacionin e Orbán-it. Dhe, ndryshe nga një lloj “kukulle”, Magjari jo vetëm që mblodhi vota nga kundërshtarët e Orban-it, por edhe vota që duhet të kishin shkuar për Orban-in.

Në një shtëpi për fëmijë ndodhi një aferë pedofilie, ndërsa Varga dhe presidentja e Hungarisë, Katalin Novak, falën zëvendësdrejtorin e institucionit, Endre Konya, i cili kishte fshehur detaje për rastin. Pasi publiku u informua për këtë, reagoi me zemërim dhe kjo çoi në dorëheqjen e Vargës dhe Novák.

Të dyja ishin nga partia e Orbanit dhe kjo ia rrënoi imazhin si tradicionalist dhe moralist, ndaj Magyar i mori votuesit e zhgënjyer. Magyar nuk ishte ai që e zbuloi i pari rastin, por këtë e bëri një media; megjithatë, kjo i ndihmoi Magyarit. Sipas ‘logjikës’ së publikimit, Orbani vetë i kishte orkestruar këto skandale me qëllim që të fitonte ‘marioneta’ e tij, por a do të donte vërtet Orbani që publiku ta lidhte me korrupsion dhe pedofili? Kjo do të ishte vetëvrasje politike.

Publikimi pretendon se, pas fitores së Magyarit, ai i kishte shokuar mbështetësit e tij të huaj duke zbuluar se, në fakt, ai është një kopje e Orbanit, citojmë:

Pastaj erdhi kulmi:

Hungarezët fitojnë.

Dhe në momentin që ai është në pushtet? Maska bie.

Papritur “tradhtari” thotë se kufiri nuk është mjaftueshëm i fortë.

Ai hedh poshtë 90% të kërkesave të von der Leyen.

Ai i vë hungarezët etnikë në plan të parë.

Dhe ai zbaton një surprizë – të njëjtat taktika sovrane dhe nacionaliste që e kanë çmendur Brukselin për vite me radhë.

Në të vërtetë, Magyar është nacional-konservator, megjithëse më i moderuar se Orbani, prandaj ka mospajtime me BE-në për çështje si emigracioni, ndërsa mbetet e paqartë se çfarë do të bëjë me të drejtat e LGBT-së, të cilat Orbani i kishte kufizuar. Por, për shkak të përplasjes mes Orbanit dhe BE-së, kjo e fundit bllokoi fonde për Hungarinë në vlerë prej miliarda eurosh, për të cilat Magyar do të negociojë; pra, a mendon autori i publikimit se BE-ja do t’i zhbllokojë ato nëse Magyar refuzon 90 për qind (pothuajse gjithçka) nga kërkesat e saj? Kjo nuk ka asnjë logjikë.

Magyar madje pranon edhe gjëra që për Orbanin ishin absolutisht të papranueshme. Ai angazhohet që Hungaria të bashkohet me Zyrën e Prokurorit Publik të BE-së (gjë që Orbani e refuzonte) dhe zhbllokoi kredinë e BE-së për Ukrainën (që Orbani e kishte bllokuar), edhe pse Magyar është kundër idesë për pranimin e përshpejtuar të Ukrainës në BE dhe kundër ndërprerjes së shpejtë të importit të energjensëve nga Rusia.

Pra, për disa çështje Magyar nuk pajtohet me BE-në, por për disa të tjera bën lëshime të mëdha. Ai pajtohet me BE-në për reformat në sundimin e ligjit, luftën kundër korrupsionit, lirinë e mediave, pavarësinë e gjyqësorit, depolitizimin e shtetit, etj.

Këto janë prioritetet e BE-së, dhe ajo nuk këmbëngul që politika e tij të mos ketë fare elemente nacional-konservatore. Sipas publikimit, Magyar shtirej si liberal dhe më pas e ‘tronditi’ BE-në me fytyrën e tij të vërtetë, por për të dihej që më parë se është nacional-konservator, ndonëse më i moderuar. Elemente të tilla kishte edhe në politikën e Polonisë, për shkak të të cilave ajo kishte disa tensione me BE-në, por megjithatë Polonia nuk konsiderohej aq problematike sa Hungaria nën Orbanin.

Dhe, në fund të fundit, Magyar ende nuk ka formuar as qeveri dhe mbetet për t’u parë se si do të sillet, ndërsa publikimi krijon përshtypjen sikur ai tashmë i ka shpallur luftë BE-së.

Duke folur për përgatitjet para zgjedhjeve, publikimi thotë se në Hungari nuk ka pasur opozitë të mirëfilltë të majtë, dhe edhe sikur të kishte, ajo nuk do të mund të fitonte as 5 për qind të votave, që është kusht (prag) për hyrje në parlament, por këtu janë përzier gjëra të pavërteta dhe të vërteta.

Partia Socialiste Hungareze dhe Koalicioni Demokratik (i cili është socialdemokrat) e kaluan atë prag në zgjedhjet e viteve 2014, 2018 dhe 2022, kështu që zgjedhjet e vitit 2026 i pritën si opozitë parlamentare, gjë që nuk është për t’u nënvlerësuar, megjithëse, për të qenë të drejtë, ata kishin pak deputetë dhe ndonjëherë garonin në koalicione më të gjera, kur ishin shumë të dobët për të garuar vetëm.

Deri në zgjedhjet e vitit 2026, Koalicioni Demokratik ishte përfaqësuesi më i madh opozitar në parlament dhe mori pjesë në ato zgjedhje, kështu që opozitë e majtë, qartazi, ka pasur, ndërsa publikimi nuk shpjegon sipas cilit kriter nuk e konsideron atë si ‘të mirëfilltë’.

Por, objektivisht, Koalicioni Demokratik nuk arriti ta kalojë pragun në zgjedhjet e fundit dhe pësoi rënie të madhe. Ndërsa për socialistët nuk parashikoheshin pothuajse fare gjasa, gjë që mund të jetë arsyeja për mos-pjesëmarrjen e tyre në zgjedhje. Pra, e majta atje është vërtet e dobët dhe e pasuksesshme, por nuk është se nuk ka ekzistuar.

Në këtë dështim kontribuoi edhe apeli i Magyarit drejtuar partive të tjera opozitare që të mos kandidonin kandidatët e tyre, gjë që disa prej tyre e pranuan, me qëllim që mbështetja të përqendrohej te Tisa. Qëllimi ishte që e gjithë opozita (përfshirë edhe të majtën) të votonte për Tisën dhe t’i jepte një goditje të përbashkët Orbanit, përndryshe votat do të shpërndaheshin mes partive të ndryshme opozitare.

Kështu, një pjesë e mirë e elektoratit të majtë kontribuoi në fitoren e Magyarit, që, natyrisht, nuk është fitore e së majtës, por është deri diku një sukses për të në kuptimin që Orbani u mposht. Theksojmë, ai u mposht, dhe nuk është fitues – siç e përshkruan publikimi.

Objektivisht, në publikim ka një dozë të vërtete në atë se e majta ka qenë shumë e dobët, por kjo përbën një pjesë shumë të vogël të atij publikimi të gjatë dhe nuk e shpëton atë nga vlerësimi ynë se, në përgjithësi, është i pavërtetë.