Portreti

Ajo nuk fliste më,

Por vetëm lexonte.

Lexonte të pashkruarat…

Me sytë zhbirues,

Kundronte çdo cikërrimë

Dhe kërkonte kuptimin

Në gjërat e imta.

 

Lexonte pas rreshtave

Karaktere njerëzore,

Si kaleidoskop ngjyrash,

Me mijëra nuanca

Dhe formonte mozaik.

 

Ajo nuk fliste më,

Por filloi të shkruante

Gjithçka që lexonte…

Për t’i dhënë kuptim

Pranisë në këtë botë

Dhe vuajtjes së regjur

Mbi kraharorin e saj.

 

Ajo ndiente

atë që nuk shpjegohej,

Besonte të padukshmen

mbi çdo gjë që dukej

dhe, kapur fort,

mbahej pas kësaj.

 

Zgjodhi të heshtë

e të pikturojë veten

me dromca hyjnie,

t’i kullandrisë n’detaj.

Thërrimë pas thërrime,

sipas modelit të paracaktuar

që Zoti kishte vijëzuar

për hirin e saj.