Kur gjethet bien

Mëngjeset janë bërë më të ftohta, dhe ajri mban atë freski që vetëm vjeshta di ta sjellë. Duke ecur nëpër Tetovë këto ditë, nuk mund të mos vëresh kërcitjen e gjetheve nën këmbë. Pemët kanë humbur gjelbërimin, kurorat e tyre të arta të shpërndahen nëpër rrugë, sikur vetë qyteti të ishte mbështjellë ngadalë me një batanije përfundimesh. Ka diçka të ëmbël dhe të hidhur në këtë pamje: bukuria e ngjyrës, dorëzimi i qetë, siguria e ndryshimit.

Stinët gjithmonë kanë qenë mësuesit më të ndershëm. Asnjë ligjëratë, asnjë libër, asnjë predikim nuk mund ta shpjegojë përkohshmërinë siç e bën një gjethe që bie drejt tokës. Vjeshta na pëshpërit se asgjë nuk është e destinuar të mbetet në formën e saj të parë. Gjithçka shndërrohet. Nxehtësia e verës i lëshon vendin të ftohtit të dimrit, ashtu siç ditët e ndritshme të jetës sonë një ditë shndërrohen në diçka më të qetë, më të ngadaltë, ose thjesht ndryshe.

Megjithatë, ndryshe nga pemët, ne shpesh i rezistojmë ndryshimit. Kapemi fort pas asaj që ishte, duke u përpjekur të mbajmë gjethet jeshile në degë, të paaftë t’i lëshojmë të bien. Por ndryshimi vjen sidoqoftë, përmes plakjes, përmes rritjes së fëmijëve, përmes kthesave të papritura të karrierës, përmes marrëdhënieve që ndryshojnë ose marrin fund. Ndonjëherë ndryshimi vjen butë, si rënia e lehtë e një gjethjeje; ndonjëherë shpërthen si erë e ashpër dimri. Në të dyja rastet, ai na kërkon diçka: pranimin.

Ka urtësi në vëzhgimin e vjeshtës. Pemët nuk luftojnë për të mbajtur atë që është gati të bjerë. Ato e lejojnë ndryshimin, duke besuar se degët e zhveshura nuk janë fundi i historisë së tyre, por vetëm një pushim para rilindjes. Ky është një mësim që shpesh e harrojmë. Përfundimet mund të duken si humbje, por ato janë edhe hapësira të reja. Kur gjethi i vjetër bie, krijohet vend për sythin e pranverës.

Edhe në jetën tonë personale, ndryshimi rrallë është i rehatshëm, por shpesh i domosdoshëm. Mendoni për hapat që kemi ndërmarrë, të cilët në fillim na dukeshin të frikshëm, por më vonë formësuan rrugën tonë. Mendoni për bisedat që kemi shmangur, për punët që hezituam t’i lëmë, për ëndrrat që na dukeshin të pamundura derisa diçka ndryshoi. Sa herë, ishte stina e ndryshimit që na shtyu përpara.

Dhe ashtu si stinët janë ciklike, edhe udhëtimet tona janë të tilla. Pas çdo vjeshte vjen dimri, një kohë që duket e ngrirë, madje e ashpër. Por nën tokën e ftohtë, jeta përgatitet në heshtje. Dhe kur vjen pranvera, ajo shpërthen me lule që na bëjnë të harrojmë acarin e ditëve të kaluara.

Ndoshta kjo është shpresa që na jep vjeshta. Për të na kujtuar se ndryshimi nuk është shkatërrim, është shndërrim. Se përfundimet nuk janë kurrë përfundimtare, janë ftesa. Se ashtu si gjethet që bien për të ushqyer tokën, edhe largimi ynë, nga zakonet, nga frikat, nga siguria, mund të hapë vend për diçka të re që të rritet.

Prandaj, ndërsa ecni këtë javë nën pemët që zverdhen dhe ndieni ndryshimin në ajër, ndaloni një çast për të mirëpritur stinën tuaj të ndryshimit. Pyeteni veten: Çfarë jam gati të lë pas? Dhe cili fillim i ri mund të jetë duke pritur në heshtje, gati të lulëzojë kur të vijë koha e duhur?

Sepse, në fund të fundit, vjeshta nuk ka të bëjë me humbjen. Ajo ka të bëjë me besimin, besimin se pranvera gjithmonë do të kthehet.