Sot, më 23 mars, në mbarë botën shënohet Dita Botërore e Poezisë, një ditë e shpallur nga UNESCO për të nderuar fuqinë e fjalës artistike dhe për të promovuar krijimtarinë poetike në të gjitha gjuhët dhe kulturat, shkruan Portalb.mk.
Kjo ditë ka për qëllim të rikthejë vëmendjen te poezia si një formë e veçantë shprehjeje që ruan identitetin kulturor dhe shpirtin e një populli. Poezia konsiderohet si një nga format më të vjetra të artit, që vazhdon të mbetet aktuale edhe sot, duke reflektuar ndjenjat, realitetin dhe sfidat e kohës.
Në shumë vende, kjo ditë shënohet me lexime poetike, aktivitete kulturore, takime me autorë dhe promovime librash, duke inkurajuar sidomos të rinjtë që të shkruajnë dhe të lexojnë më shumë poezi.
Edhe në hapësirën shqiptare, poetët dhe dashamirët e letërsisë e përdorin këtë ditë për të kujtuar rëndësinë e fjalës së shkruar dhe për të promovuar krijimtarinë vendase. Poezia mbetet një urë lidhëse mes brezave dhe një mënyrë e fuqishme për të shprehur identitetin, dashurinë, dhimbjen dhe shpresën.
Dita Botërore e Poezisë është një kujtesë se përtej teknologjisë dhe ritmit të shpejtë të jetës, fjala artistike vazhdon të ketë fuqinë të ndikojë, të frymëzojë dhe të bashkojë njerëzit.
Për nder të kësaj dite, Portalb.mk ju sjell njërën nga poezitë më të njohura të Dritëro Agollit që flet drejtpërdrejt për rolin e poetit dhe peshën e fjalës poetike, jo si zbukurim, por si nevojë shpirtërore dhe mjet për të kuptuar jetën.
“Poezia”
Poezia nuk është lodër,
As zbukurim për tryezë,
Ajo është buka e shpirtit,
Është fjala që s’vdes.
Poezia vjen nga dhimbja,
Nga gëzimi e nga malli,
Nga rruga e jetës sonë
Që e shkelim çdo ditë.