Nuk kërkojmë privilegje, kërkojmë drejtësi, barazi dhe dinjitet!

Shkruan: Arion Dauti

Ne, të rinjtë shqiptarë në Maqedoninë e Veriut, shprehim hapur pakënaqësinë dhe zhgënjimin tonë për mënyrën se si zëri ynë vazhdon të anashkalohet. Përkundër faktit që përbëjmë një pjesë të rëndësishme të shoqërisë dhe të së ardhmes së këtij vendi, shpesh ndjehemi të përjashtuar nga vendimmarrja dhe të pavlerësuar në kërkesat tona.

Përmes protestave dhe reagimeve paqësore kemi treguar qartë se kemi vullnet për të kontribuar dhe për të kërkuar ndryshim. Megjithatë, mungesa e reagimit konkret ndaj kërkesave tona ka thelluar ndjenjën e mosbesimit ndaj institucioneve. Kjo krijon përshtypjen se zëri i të rinjve dëgjohet vetëm në sipërfaqe, por nuk merret seriozisht në praktikë.

Ne kërkojmë jo vetëm të dëgjohemi, por edhe të përfaqësohemi realisht. Kërkojmë mundësi të barabarta, përfshirje në proceset vendimmarrëse dhe trajtim të drejtë në çdo sferë të jetës shoqërore dhe institucionale.

Një shoqëri që nuk dëgjon të rinjtë e saj, rrezikon të humbasë të ardhmen e vet. Prandaj, është koha që zëri ynë të mos mbetet vetëm një jehonë, por të kthehet në një forcë që merret parasysh dhe respektohet.

Ne nuk kërkojmë privilegje — kërkojmë drejtësi, barazi dhe dinjitet.

Për më tepër, largimi i të rinjve nga vendi është bërë një realitet shqetësues që nuk mund të injorohet. Shumë prej nesh shohin emigrimin si të vetmen mundësi për një të ardhme më të sigurt dhe më të drejtë. Ky fenomen nuk është vetëm humbje individuale, por edhe humbje kolektive për shoqërinë, e cila po mbetet pa potencialin, energjinë dhe kreativitetin që të rinjtë mund të ofrojnë.

Institucionet duhet të kuptojnë se përfshirja e të rinjve nuk është thjesht një formalitet apo një hap simbolik. Ajo duhet të jetë reale, e qëndrueshme dhe me ndikim konkret në politikat publike. Vetëm përmes një dialogu të hapur dhe të sinqertë mund të ndërtohet besimi i humbur dhe të krijohet një ndjenjë përkatësie tek të rinjtë që sot ndihen të lënë pas dore.

Nëse nuk ndërmerren hapa të qartë dhe të menjëhershëm për të adresuar këto shqetësime, rrezikohet që apatia dhe zhgënjimi të thellohen edhe më tej. Ne jemi të gatshëm të jemi pjesë e zgjidhjes, por kjo kërkon vullnet të dyanshëm. Vetëm duke na trajtuar si partnerë të barabartë, dhe jo si spektatorë, mund të ndërtojmë një të ardhme më të drejtë dhe më të qëndrueshme për të gjithë.