Iluzioni i të qenit “gjithmonë të lidhur”

Na ishte një herë një slogan i famshëm i Nokia-s: Connecting People. Ai e kapte në mënyrë të përkryer premtimin e një epoke të re teknologjike, ku telefonat do të afronin njerëzit, do t’i mbanin të dashurit më pranë dhe do të na lejonin të qëndronim në kontakt kudo që të ishim. Dhe në shumë aspekte, ky premtim u realizua. Sot jemi më të arritshëm se kurrë më parë, në gjendje të shkëmbejmë mesazhe, fotografi dhe lajme menjëherë. Por a jemi vërtet më të lidhur? Apo prania jonë e vazhdueshme digjitale ka gërryer në heshtje pikërisht lidhjet që shpresonim të forconim?

Jo shumë kohë më parë, dola për darkë me familjen time. Para se të largoheshim nga shtëpia, morëm një vendim të vogël, por domethënës: të linim telefonat në shtëpi. U krijua një ndjenjë e pazakonshme, pothuajse guximtare, por edhe çliruese. Atë mbrëmje, tryeza jonë ishte e mbushur me biseda, të qeshura dhe prani të vërtetë. Ne e shikonim njëri-tjetrin, jo ekranet. Ne dëgjonim, përgjigjeshim, ndanim tregime. Në atë moment, “lidhja” nuk kishte të bënte me Wi-Fi-n apo me internetin mobil. Kishte të bënte me të qenët bashkë.

Pastaj, hodha sytë nga një tryezë tjetër aty pranë. Një familje tjetër katëranëtarëshe rrinin bashkë, ushqimi para tyre, por sytë i kishin të ngulur jo te njëri-tjetri, por te ekranet që ndriçonin. Secili dukej më i angazhuar me botë të largëta online sesa me njerëzit që u rrinin përballë. M’u duk një tragjedi e heshtur: të jesh fizikisht i pranishëm, por emocionalisht të mungosh. Nuk munda të mos e shoh edhe si një shenjë mungese respekti — ndaj ushqimit, ndaj familjes ndaj shoqërisë, ndaj vetë qëllimit të të qenit bashkë.

Telefonat janë bërë mjete paradoksale. Na japin mundësinë të arrijmë këdo, në çdo kohë, por shpesh na largojnë nga ata që kemi përpara syve. Reklamat e sotme madje luajnë me këtë ironi: që për t’u lidhur vërtet, nganjëherë duhet të shkëputesh. Ndoshta ky është mësimi që duhet të nxjerrim. Lidhja e vërtetë nuk matet me numrin e njoftimeve që marrim, por me cilësinë e vëmendjes që japim.

Prandaj, ndoshta sfida e vërtetë e kohës sonë nuk është si të jemi gjithmonë të lidhur, por si të jemi vërtetë të lidhur në mënyrë kuptimplote. Dhe ndoshta hapi i parë është po aq i thjeshtë sa të lëmë telefonat mënjanë, ose, edhe më mirë, t’i lëmë pas,  dhe të rizbulojmë kënaqësinë e të qenit vërtet të pranishëm me njëri-tjetrin.