Vlera e të qenit i zakonshëm

Në një botë të fiksuar pas madhështisë, ne jemi vazhdimisht nën presion se duhet të shkëlqejmë, të dallohemi dhe të spikasim. Që nga fëmijëria na thuhet se duhet të jemi më të mirët në shkollë, më të talentuarit, më ambiciozët. Rrjetet sociale e përforcojnë këtë presion: çdo postim është një shfaqje arritjesh, aventurash ose shkëlqimi. E zakonshmja, duket sikur është bërë sinonim i dështimit.

Por ndoshta te e zakonshmja fshihet një dinjitet i qetë që kemi harruar ta shohim. Kafeja e mëngjesit e ndarë me një mik. Fqinji që ujit lulet me përkushtim çdo ditë. Mësuesja që shpjegon me durim të njëjtin mësim për qindra herë, jo për lavdi, por sepse kujdeset për nxënësit e saj. Këto nuk janë momente të jashtëzakonshme. Janë, në fakt, thellësisht të zakonshme. Megjithatë, ato mbartin një bukuri që nuk mund të kapet as me medalje, as me duartrokitje.

Të qenit i zakonshëm nuk është mungesë kuptimi, është toka mbi të cilën rritet gjithçka që ka kuptim. Nuk mund të jetojmë çdo ditë mes fishekzjarrësh. Jeta përbëhet nga ritmi i qëndrueshëm i frymëmarrjes, ecjes, dëgjimit dhe kujdesit. Të jesh i zakonshëm nuk do të thotë të jesh i padukshëm; do të thotë të jesh real, me rrënjë të thella dhe njerëzor.

Fundja, e jashtëzakonshmja ndërtohet mbi të zakonshmen. Rekordi i sportistit vjen nga orë të panumërta stërvitjeje pa shkëlqim. Kryevepra e shkrimtarit lind nga rutina e të ulurit çdo ditë në tavolinë për të shkruar. Edhe dashuria, ndjenja më e lartë njerëzore, lulëzon jo në deklarata madhështore, por në veprime të vogla dhe të përsëritura të mirësisë.

Prandaj ndoshta pyetja nuk është si të ikim nga e zakonshmja, por si ta përqafojmë atë. Si të gjejmë mrekulli në të përditshmen, mirënjohje në të përsëriturën dhe gëzim në të thjeshtën. Duke vepruar kështu, mund të zbulojmë se të qenit i zakonshëm nuk është kufizim, është dhuratë, është ajo qetësi dhe kthjelltësi aq e domosdoshme në këtë botë të turbullt dhe plot zhurmë.