Mbi zhurmën dhe qetësinë që na mungon

Ka një zhurmë të padukshme që e bartim me vete çdo ditë. Jo atë të trafikut apo zërave në rrugë, por një zhurmë më të thellë, më të vazhdueshme—atë të njoftimeve, ekraneve që ndizen, lajmeve që përditësohen çdo sekondë, mendimeve që nuk pushojnë asnjëherë.

Jetojmë në kohë të mbistimulimit. Çdo mëngjes zgjimi ndodh me një tingull: alarmi. Pastaj kalojmë direkt te një tjetër ekran, duke lexuar mesazhet, duke parë lajmet, duke rrëshqitur në rrjete sociale. Truri ynë rrallë arrin të fillojë ditën në qetësi. Ne e kemi harruar çfarë do të thotë të jemi vetëm me mendimet tona pa ndonjë pajisje që kërkon vëmendje.

Qetësia është bërë një luks. Heshtja e vërtetë—ajo që të mundëson të mendosh thellë, të përqendrohesh, të reflektosh—është zhdukur nga jeta moderne. Dhe bashkë me të, po largohet edhe aftësia jonë për të qëndruar të pranishëm. Për të lexuar një libër pa e kontrolluar telefonin. Për të biseduar me dikë pa u shpërqendruar. Për të qëndruar të vetëm pa ndjerë ankth.

Zhurma është bërë normaliteti ynë. Dhe kur nuk ka zhurmë, ndjehemi të zbrazët, si të kemi harruar si të jetojmë në qetësi.

Por njeriu ka nevojë për heshtje. Qetësia nuk është thjesht mungesë tingujsh—është një hapësirë ku ndodh mendimi, krijimtaria, shërimi. Është ajo që na rikthen te vetja, që na ndihmon të dallojmë çfarë ka vërtet rëndësi.

Ndoshta nuk mund të ndalojmë botën. Por mund të ndalemi vetë, për pak. Të fikim zhurmën për disa minuta çdo ditë. Të heqim dorë nga kërkimi i vazhdueshëm për stimuj të rinj. Të mësojmë të rrimë në heshtje, pa frikë. Aty mund të gjejmë një pjesë të humbur të vetes.

Sepse në një botë që bërtet pandërprerë, qetësia është akt rezistence. Dhe ndoshta edhe shpëtimi ynë i fundit.

Shkrimi është shkruar enkas për Portalb.mk. Të drejtat e publikimit i kanë vetëm Portalb.mk dhe autori, sipas marrëveshjes mes tyre.