Lamtumira e Ramazanit: Amaneti i fundit për një popull në gjumë
Në çastet e largimit, Ramazani foli: “Dua ta përfundoj bisedën time me disa fjalë mbi vuajtjet, këshillat dhe mendimet që më preokupojnë. Varet prej teje se a do t’i përcjellësh te populli apo jo.”
Cikli i jetës së popujve
Të gjithë popujt pësojnë ndryshime: fillim dhe mbarim, fuqi dhe dobësi. Një popull mund ta arrijë kulmin e famës dhe qytetërimit, por ai fillon të shkatërrohet kur në të depërton pasiviteti, kur kaplohet nga fshehtësia dhe kur dehet nga vrapimi pas epsheve.
Në anën tjetër, një popull i dërmuar nga katastrofat mund t’i çelë sytë, ta braktisë plogështinë dhe të ngrihet si luani që lëshon kafazin. Brenda pak vitesh, ai mund ta eliminojë dekadencën shumëshekullore dhe të udhëheqë botën drejt drejtësisë dhe paqes. Në të dyja rastet, kërkohet urtësi: në fuqi, hulumto shkaqet e rënies së të tjerëve; në dobësi, apliko shkaqet e përparimit të tyre.
Dallimi i madh: Kush ishin ata dhe kush jemi ne?
Historia e myslimanëve të hershëm është dëshmia më e mirë. Fama e tyre buronte nga frika ndaj Zotit dhe braktisja e kënaqësive afatshkurtra. Kur humbën namazin, u dhanë pas epsheve dhe u përçanë, Zoti i sprovoi me poshtërim.
Sot, shpirti i zgjuarjes po riaktivizohet, por më pikëllon faktti se po bredhni të hutuar. Dëshironi famën e etërve, por dallimi mes jush është i madh:
-
Ata vendosën pëlqimin e Zotit mbi dëshirat e tyre. Largoheshin nga mëkati si nga epidemitë. Në beteja, shqetësoheshin se mos kishin harruar një sunnet (si misvakun), sepse kjo mund t’u vështirësonte fitoren.
-
Ata e rregulluan shoqërinë nga frika prej Zotit: udhëheqësi interesohej për popullin si nëna për fëmijën, i pasuri jepte me dëshirë, tregtari ishte i sinqertë dhe gruaja i zbatonte rregullat me zemër të pastër.
Gjendja e sotme
Etërit tuaj ishin heronjtë e Bedrit, Jermukut dhe Hittinit. Sot, udhëheqësit janë shndërruar në tiranë, dijetarët flenë, rinia është çorientuar dhe tregtarët mashtrojnë. Jeni zhytur në gjumë aq shumë, saqë për qëllim kryesor keni vetëm luksin dhe pozitën e rreme.
-
Nuk është çudi që bota u përkulej atyre, kurse ju i përkuleni botës.
-
Nuk është çudi që fjala e tyre mbizotëronte, kurse juve ju udhëzojnë njerëz të çoroditur.
Allahu thotë në Kuran:
“A është më i udhëzuar ai që ecën i përmbysur me fytyrë për tokë, apo ai që ecën i bindur rrugës së drejtë?” (El-Mulk: 22)
Thirrja e fundit: O Myslimanë!
Para se të shkoj, dëgjoni këto fjalë:
-
Si mundet një popull me inteligjencë t’u nënshtrohet atyre që kanë moral të shëmtuar dhe refuzojnë fenë?
-
Nëse armiqtë dominojnë me dëfrime e amoralitet, a nuk është më mirë që ju të dominoni me devotshmëri e pastërti?
-
Jeta u takon falënderuesve, e falënderimi do të thotë përballim i vështirësive dhe ngritje kundër intrigave përmes fesë së Zotit.
Me dhembje në zemër dhe lot në sy, ju përshëndes! Unë po kthehem te Zoti im për t’i parashtruar zhvlerësimin e monoteizmit dhe vdekjen e ndërgjegjes në tokë.
“Unë hidhërimin dhe pikëllimin tim, ia parashtroj Allahut.” (Jusuf: 86)
Ramazani u nis, kurse mua m’u zunë frymët nga pikëllimi i ndarjes.