Të mos e humbësh veten në një botë që përpiqet të të thyejë

Shkruan: Emsale Ahmeti

Thonë që bota është e padrejtë.

“Jo”, them unë, në botë ka njerëz të padrejtë. Fati? Ndoshta është i njëjtë për të gjithë… por rrugën që marrim, plagët që mbajmë dhe barrën që ndiejmë, i zgjedhim vetë.

E shoh veten shpesh në pasqyrë. Qëndroj përballë saj sikur të përballem me një të huaj, dhe më vjen ta thyej atë xham, vetëm që të mos shoh më dobësinë në sytë e mi. Por nuk është pasqyra problemi… është zëri brenda meje që më pëshpërit:

“Mos qaj… sepse dhimbja që fsheh, të rrënon më shumë se ajo që tregon.”

Ishe ti… po, ti vetë, që u trembe nga e vërteta jote, që heshtje kur duhej të flisje, që zgjodhe rrugën më të lehtë, dhe pastaj u çudite pse u humbe.

E pastaj ç’ndodhi? Valët e jetës u përplasën pa mëshirë, stuhitë erdhën pa paralajmërim, dhe ti u gjete vetëm, duke luftuar me lodhjen, me boshllëkun, me dëshpërimin.

Njerëzit?

Disa të ngritin vetëm për të të parë duke rënë më fort.

Disa të vlerësojnë me fjalë, por të shkatërrojnë me veprime.

Dhe ti… i le të të thyejnë.

I le të të ulin.

I le të të bindin që nuk je i mjaftueshëm.

Por e vërteta është kjo:

Askush nuk të shkatërron pa lejen tënde.

Dhe në atë moment kur e kupton këtë… fillon beteja e vërtetë.

Sepse forca nuk është të mos biesh kurrë, forca është të ngrihesh çdo herë që rrëzohesh, edhe kur askush nuk të sheh, edhe kur askush nuk beson te ti.

Ndoshta bota nuk ndryshon kurrë. Ndoshta njerëzit mbeten të njëjtë.

Por ti… ti mund të ndryshosh gjithçka brenda vetes.

Dhe ndoshta kjo është fitorja më e madhe: të mos humbësh veten në një botë që përpiqet çdo ditë të të bëjë dikë tjetër.