Pretendimet se qendrat e të dhënave janë “objekte mbikëqyrjeje masive”, se 99% e popullsisë do të vendoset në një “burg digjital” dhe se kjo do të ndodhë deri në vitin 2030 nuk mbështeten nga dokumente dhe politika zyrtare, transmeton Vërtetmatësi.
Ne analizojmë një postim në Facebook që thotë:
MOS I QUAJNI ATO “QENDRA TË TË DHËNASH”, ATO JANË OBJEKTE MBIKËQYRJEJE MASIVE QË DO TË ÇOJNË 99% PREJ NESH NË BURGUN DIGJITAL DERI NË VITIN 2030 NËSE NUK BËJMË ASGJË.
Pretendimi se qendrat e të dhënave janë “objekte mbikëqyrjeje masive” dhe se 99 përqind e qytetarëve do të vendosen në një “burg digjital” deri në vitin 2030 nuk mbështetet nga dokumentet zyrtare në dispozicion. Një qendër të dhënash është me përkufizim një infrastrukturë për strehimin dhe përpunimin e të dhënave dhe sistemeve të informacionit. Vetëm ekzistenca ose ndërtimi i një qendre të dhënash nuk do të thotë se ajo është menduar për mbikëqyrje masive të qytetarëve. Komisioni Evropian, për shembull, e përshkruan infrastrukturën digjitale si pjesë të një transformimi më të gjerë digjital, me objektiva që lidhen me infrastrukturën, shërbimet digjitale, aftësitë dhe biznesin.
Objektivat zyrtare të BE-së për vitin 2030 flasin për digjitalizimin e shërbimeve publike, aftësitë digjitale, infrastrukturën dhe qasjen në identifikimin digjital, por nuk ka asnjë qëllim që 99 përqind e popullsisë të vihet nën mbikëqyrje ose të detyrohet të përdorë një sistem të vetëm digjital, siç pretendon njoftimi. Përkundrazi, Komisioni Evropian deklaron se qëllimi është që qytetarët të kenë qasje në identifikimin digjital deri në vitin 2030, dhe identiteti digjital paraqitet si një mjet për aksesin në shërbime dhe për ndarjen e kontrolluar të të dhënave.
Megjithatë, është e rëndësishme të dallohet rreziku i keqpërdorimit të teknologjive digjitale nga pretendimi se një keqpërdorim i tillë është një qëllim i paracaktuar. Mbledhja dhe përpunimi i sasive të mëdha të të dhënave personale ngre pyetje në lidhje me privatësinë, profilizimin, sigurinë dhe mbikëqyrjen. Kjo është arsyeja pse Ligji i Maqedonisë së Veriut për Mbrojtjen e të Dhënave Personale parashikon të drejta të tilla si aksesi, korrigjimi, fshirja, kufizimi i përpunimit, transportueshmëria dhe kundërshtimi, si dhe detyrime të veçanta në rastin e përpunimit me rrezik të lartë.
Agjencia për Mbrojtjen e të Dhënave Personale gjithashtu pranon në mënyrë të qartë se profilizimi, vendimmarrja e automatizuar dhe përpunimi i të dhënave mund të krijojnë rreziqe për të drejtat dhe liritë e qytetarëve. Kjo do të thotë se ekziston një temë e vërtetë për debat publik: si do t’i përdorë shteti sistemet digjitale, cilat të dhëna do të mblidhen, kush do të ketë qasje dhe cilat mekanizma kontrolli do të ekzistojnë. Megjithatë, nga kjo nuk rrjedh se çdo qendër të dhënash është objekt i mbikëqyrjes masive.
Viti 2030 shfaqet në politikat digjitale evropiane, por si një afat kohor për përmbushjen e qëllimeve specifike në digjitalizim. “Dekada Digjitale 2030” evropiane mbulon katër fusha kryesore – aftësitë digjitale, infrastrukturën digjitale, digjitalizimin e bizneseve dhe shërbimet publike digjitale. Vetë afati kohor i vitit 2030, pra, nuk është dëshmi e një plani për të krijuar një “burg digjital”.
Identifikimi digjital nuk është gjithashtu i njëjtë me mbikëqyrjen masive. Komisioni Evropian parashikon një portofol digjital përmes të cilit përdoruesit do të jenë në gjendje të identifikojnë veten dhe të ndajnë të dhëna specifike, me përshkrimin zyrtar që thekson kontrollin e përdoruesit mbi të dhënat që ata ndajnë. Kjo nuk do të thotë se nuk ka rreziqe ose se sistemet nuk duhet të monitorohen, por pretendimi se vetë identifikimi digjital përbën automatikisht një “burg” nuk rrjedh nga kuadri zyrtar rregullator.
Pra, pretendimet se qendrat e të dhënave janë “objekte të mbikëqyrjes masive”, se 99% e popullsisë do të vendoset në një “burg digjital” dhe se kjo do të ndodhë deri në vitin 2030 nuk mbështeten nga dokumentet dhe politikat zyrtare që kemi shqyrtuar.
Për shkak të fakteve më sipër, ne e vlerësojmë postimin si të pavërtetë.