Nën dritën e kandilit këndohej jeta,
me fije gjaku lidhej fjala.
Në sofrën e vjetër mbështetej dita,
dhe nata rrinte në prehër të fjalës.
Kandili digjej ngadalë si kujtesa,
dhe hiri i tij rrëfente emra të harruar.
Në murin e nxirë, hija e gjyshit,
rrinte në heshtje, si rojtar i shtëpisë.
Rreth sofrës s’kishte vetëm bukë,
kishte nder, fjalë dhe këngë.
Kishte duar që ndanin pa masë,
dhe zemra që mbusheshin me mall.
Në çdo kafshatë, një bekim i fshehtë,
në çdo gotë, një urim i butë.
Kur përfundonte buka,
fillonte historia.