Rroftë historia, edhe nëse përfundojmë në biologji!

Të rinjtë po largohen masivisht nga atdheu i tyre i pashpresë “patriotik”, i cili interesohet më shumë për të vdekurit në varrezat shekullore sesa për të gjallët. Kjo i lë politikanët të konkurrojnë për më shumë nga e kaluara dhe më pak nga e ardhmja!

Maqedonia e Veriut ka kaluar një periudhë të gjatë të pavarësisë së saj duke prefeuar të kaluarën, e duke harruar të ardhmen. E kaluara e rreme u pat zëvendësua me të ardhmen e vërtetë, me zhvillimin ekonomik, me sistemin e meritës, me funksionalitetin dhe përgjegjësinë. E kaluara vret brutalisht të tashmen e të ardhmen. Kjo është një abort i thellë kulturor, sepse si të hipësh në trenin e gabuar, të gjitha stacionet janë të gabuara.

Asnjë vend nuk është bërë i fortë sepse do politikanë e donin të ishte kështu, por nga institucionet e tij, nga ekonomia e tij, nga arsimi i tij cilësor, nga kujdesi shëndetësor i zhvilluar, nga mjedisi i tij i pastër. Por e keqja jonë filloi kur ai “Papa” dikur i LSDM-së në emër të “të mirës së Zotit” dhe në favor të djallit, shiti të gjithë pronën e përbashkët socialiste, duke krijuar një klasë të vogël oligarkësh të pamerituar me pushtet të madh, të cilët për vite me radhë kanë skllavëruar fort shtetin dhe gjithçka në të. Ata shkatërruan breza të tërë, kështu që sot mund të pyesim veten me të drejtë – a do të mbetet diçka nga këta njerëz gjithnjë e më të pakët, të cilët tashmë e dinë se do të jenë më mirë kudo në botë sesa në atdheun e tyre?!

Ditë më parë, Ministri Mucunski deklaroi se “Maqedonia e Veriut mbetet e përkushtuar për të gjetur një zgjidhje”, por pa diskutuar çështje që lidhen me gjuhën, identitetin, historinë dhe kulturën. Edhe pse kjo nuk ka qenë kurrë objekt negociatash askund. Ne vetë e imponojmë. Në një kohë, ai “Zoti Amendamenti” i famshëm që bllokonte kufijtë e shteteve anëtare të BE-së, duke provokuar me histori dhe gjeografi të mëdha. Por, ja që nga një histori të tillë, përfunduam në biologji. Madje “zbuluam” se raca e bardhë njerëzore e ka origjinën pikërisht nga këtu. Marrëzi deri në qiell dhe mbrapsh. Kjo rezultoi në dorëzimin e një fature të madhe politike, këstet e shtrenjta të së cilës vazhdojmë t’i paguajmë edhe pas 35 vitesh. Dhe si mund të ishte ndryshe kur gjatë gjithë kohës, do të çmendur drejtonin dhe ende drejtojnë një valle, të muzikalizuar nga një violinë e parë e cope-copë dhe shumë trombë! Dhe për këtë arsye, rreth kalit të Aleksandrit të Madhë, një numër i madh gomarësh ende kullosin.

Të kapur nga oligarkët!

Nëse do të kishim një grimcë mendjeje ose të paktën një grimcë ideali, do të kishim arritur në BE para të gjitha vendeve të Evropës Qendrore dhe Lindore. Paga jonë mesatare tani do të ishte rreth 3,000 euro, dhe fëmijët tanë do të ishin këtu. Por ne jemi shndërruar në një shoqëri të sëmurë të udhëhequr nga udhëheqës të sëmurë me ambicie të sëmura, të cilën shoqërinë e shndërruan në çmenduri kolektive. Pas mjegullës së një çmendurie të tillë, oligarkët “patriotë”, me ndihmën e njerëzve të tyre nga qeveria dhe media, krijuan një çmenduri mbarr kombëtare, për të shijuar monopolet e tyre të fituara nga asgjë. Në mungesë të lidershipit, ne e kemi prishur punën që në fillim, duke shkelur fatin tonë, me çka edhe pas 35 vitesh, mendja jonë nuk po kthehet kurrë. Në vend që të ishim në portat e BE-së, ne përfunduam si një udhëtar i humbur nëpër një shkretëtirë të madhe. Shkurt, nga uniteti produktiv përfunduam në çmenduri masive! Ai socializëm “i kalbur” përmirësoi standardin e jetesës së popullit 12-fish në 35 vjet, kurse tani 35 vjet, sikur të kishim një pushtet për ndëshkim!

Arsye, sa të doni – privatizim i keq, lidership i keq, shoqëri komplekse, modele dhe sisteme të këqija zgjedhore, njerëz të bllokuar nga 4-5 familje pa shpirt, etj. Por fakti është se të gjitha sa më sipër janë shndërruar në një koleksion “i bukur” thikash pas shpine. Po hyjmë në dekadën e katërt të pavarësisë, por vendi ynë është gjithnjë e më i bllokuar, gjithnjë e më i prapambetur, gjithnjë e më i ndarë dhe sigurisht gjithnjë e më i zbrazët! Brenda 30 vjetësh, ai socializëm “i keq” i Titos e shndërroi një Jugosllavi të shembur në një shtet të barabartë me Gjermaninë! Kurse ne bëmë të kundërtën.

Yjet e BE-së janë errësuar!

Duke ikur nga BE-ja, jo vetëm që humbëm pakthyeshëm shumë financa që mund t’i kishim fituar, por humbëm edhe një vizion për zhvillim të përgjithshëm. Të ikësh nga yjet e BE-së do të thotë të hidhesh në errësitë! Shqipëria ka marrë tashmë mbi pesë miliardë euro vetëm për shkak të negociatave, ndërsa ne, me kokëfortësinë e një gomari para një ure, po futemi në borxhe si kurrë më parë dhe po marrim epitetin “I falimentuar si Grek”. Tani me një direk krejt të thyer po lundrojmë nëpër të panjohurën plot rreziqe, pa busull dhe me një ekuipazh të dehur. Kurse ujëvarat dhe kanioni janë përpara nesh. Njerëzit e parë në pushtet ndoshta nuk janë të vetëdijshëm për rrezikun, kështu që me megalomaninë liliputiane vazhdojnë të derdhin verë duke kënduar në kor – “sa kohë që jemi në pushtet, nuk do të ketë ndryshime kushtetuese”. Shteti nuk është pronë personale as e kryeministrit dhe as e presidentes, në mënyrë që ata të mund të vendosin me përemra vetorë. Por me një politikan të keq, fjalët shërbejnë për të fshehur mendimet, kurse mendimet për të fshehur qëllimet.

Shifrat e qeverisë për “sukseset” ekonomike sfidojnë çdo logjikë themelore. Askush nuk beson se ne jemi liderë në rajon për sa i përket fuqisë blerëse! Përveç blerjes së erës dhe mjegullës. Është e lehtë të premtosh mjaltë me qumësht, por të marrësh qepë me ujë. Ne të gjithë jemi fajtorë këtu, sepse për vite me radhë jemi mësuar të kërkojmë lumturinë tonë mu aty ku të gjithë të tjerët e kanë humbur. Kurse udhëheqësit derdhin lot krokodili ndërsa mbushin qese kangurësh. Kjo është arsyeja pse tani, kur lavdërojmë Zotin, marrim duartrokitje nga djalli.

Asesi mendja të na vjen!

Refreni i mërzitshëm për “diktatin bullgar” po e vret edhe atë pak racionalitet bullgar. Ky është në fakt ushqim i shijshëm për nacionalistët bullgarë. A janë pikërisht ata më të moderuar që duhet të ishin “ushqyer”. Sidomos pasi Macron, Franca dhe e gjithë BE-ja qëndrojnë pas këtij “diktati” të sajuar të VMRO-së. Dhe është pikërisht partia VMRO-DPMNE që është fajtore për një “diktat” të tillë, i cili jo vetëm që nuk kontribuoi në gjetjen e një zgjidhjeje, por edhe pështyu mbi çdo propozim. Ata duan pushtet të pakufizuar, por kërkojnë që ne, “të kufizuarit”, të paguajmë çmimin! Ajo parti nuk ka shpenzuar kurrë asnjë gram pune në favor të shtetit. Gjithmonë pështyn, bërtet dhe fyen. Dhe sapo vijnë në pushtet, sikur gabimisht dinë të lavdërojnë ndonjë marrëveshje kundër së cilës më parë kanë hedhur shkopinj dhe gurë (Presidentja Davkova). Për shkak të qëndrimit të tyre injorant, humbëm vitin 2008, pastaj vitin 2013 dhe shumë vite të tjera. Por është e rëndësishme që vlerësimet e tyre si VMRO të mos “njollosen”!

Epo, burrat e shtetit duhet të zgjidhin detyra të vështira dhe jo të fshihen frikacakë pas popullit. Sipas kësaj logjike, SHBA-të nuk do të ishin përfshirë në Luftën e Dytë Botërore sepse populli amerikan nuk e donte. Presidenti francez Charles De Gaulle nuk do ta kishte zgjidhur çështjen e Algjerisë sepse forcat ekstremiste ia kërcënuan jetën. Madje u plagos rëndë prej tyre. Nixon nuk do të tërhiqej nga Vietnami, sepse fuqia më e madhe financiare në SHBA – Kompleksi Ushtarako-Industrial – ishte shumë kundër saj. Biden nuk do të tërhiqej nga Afganistani, sepse u shpenzuan miliarda dollarë, etj. Për çfarë do të mbahet mend DPMNE!? Nga frikacakëria, duke e lënë popullin në baltë të thellë?! Duke mbyllur sytë ndaj eksodit të të rinjve?! Kjo nuk është asnjë lidership, por një politikë me çmim tejet të lirë. Duket se VMRO-ja vazhdimisht ka pasur politikë të dobët. Ata jetojnë me gënjeshtra të shumta të ëmbla që maskojnë të vërteta shumë të hidhura. Fatkeqësisht, edhe ASHAM na kujton një dyqan fshati. Kurse zgjedhjet na vijnë si një fitore e iluzionit mbi inteligjencën. Fatkeqësisht, ne shpesh dimë të jemi krenarë për diçka për të cilën bota normale turpërohet!