LIFA

Xhabir Ahmeti

Xhabir Ahmeti

Emnin e kishte Time. Nuk e di pse e thajrshin Lifë. E pajta kushrajnin e babës pjak, Metën: xhit a Lifë? Aj m’tha Lifë asht ni grue çi hecën terma-teposht. Çashtau m’tha, ama mu nuk m’u duk se asht bash ashtau se nuk e kum pa tu hecë terma-teposhtë. Une nuk e mora vesht majr xhit asht ajo terma-teposht. Po aj nuk deshti ta çoje ma tuqe. M’tha: hajt baju tuqe, nuk um ze zorti mu pse Timen.e thajrrkan Lifë

Mu m’u dukte se Lifa asht ni gru e majr, po me shaum heka, çi i çllon punët e veta. E hollë, e gjatë, me sajt mavaj ene vetllat e holla, si aj harki n’vjershat e Naim Frashrit, nuk e kishte shoçen n’kataund. Hem e majr, hem e heshme. T’shkretën e kishte lanë burri, Qufë Gjurabardhi, me di cauca ene kishte hupë nam e nishan. Disa thojshin se ka shku n’Vllajakë me ni farë malazezje, disa thojshin se e kishin pa n’Austri do njerëz u thkaj pi Gjermanie. Ke si ke Lifa kishte metë vet  me cauacat e vogla. E shkreta hiçte qametin për t’i rrajtë caullët tu çenajs, tu ba bikme ene tu ba tentene. Ajo e çllonte tajmin e vet, po dunjaja u mirrte me ta. Gratë, sa herë çi binte nata e errsaja e e bante burg kataundin e kur rahatoheshin napër dishekë me burrat e vet, sicalla, kadalez, va thojshin kani fjalë burrave t’keçe për Lifën. “Lifa ban munxhi, Lifa raun traukk vorresh me ni çip, Lifa ka fjokë ene thoj t’vdekshmish n’çekmexhe”! Doni burrë ja thkente grues: “Eja, a ije n’ment, a e din xhi folën”? Doni qetër u thkehte n’krahin qetër ene gërhatte. Pse kshtua nuk e durojshin gratë, Zoti e merr vesht.  Po kur gratë e kataundit nuk e dunë, ajo don me thanë se nuk e don kataundi, vlla. Kur s’e don kataundi, atëherë kot e kije taj se u thaue njerëzve: ej e majr asht Lifa. E drejta burrat nauk se e kishin munajë, ani se nauk se folshin doni fjalë t’majr për ta napër mexhlise, po nuk e thojshin as fjalën e keçe. As na t’ritë. Si burrat, ene t’ritë sa herë çi e shajfshin ja sa herë çi u përmendte Lifa ofshajshin. “Ah”!… Ma drejt nuk e dojshin gratë, se burrat ene me e pasë folë doni fjalë me ferra për Lifën, ma shaum va bojshin qejfin grave t’veta sa për t’va mshelë gjojën.

Gratë kudo, napër darsma, napër miçsajë, kudo temë muhabeti e kishin Lifën. Lifa, Lifa, Lifa! Lifa asht kshtau, lifa asht ashtau, Lifa veç me t’çullaume va merr mendtë burrave. Ka pasë gra, si Butja e Cen Rabaxhisë, ja Gjilfidanja e Cil Kërpeshit çi kanë thanë se e kanë pa n’kollomoç me nifarë njeri. Kur i kanë pajtë me cëllin njer e paskan pa Lifën, ato nuk kanë ditë çfarë përgjegje t’apën. “Hupni kto fjalë, se d’u haje dreçi i i zi”! u ka thanë pjaki i katuandit Xen Dajaki. Gjilfidanja e Cil Kërpeshit nihere kishte desht t’those se e kishte pa me ujarin e kataundit, Ramë Tupecin, tu shku rreth jazit kah livadhet, majrpo e kishte përtajpë majr fjalën ene fjala i kishte met n’fajt. S’ja kishte marrë mendja ta çese n’mejdan se kjo punë mund ta shtajnte n’bela t’madhe.

Po çashtau asht ki vakët. Sicëlli e ha bukën e vet e ban gajlen e huj. Nuk asht veç Butja ja Gjilfidanja çi ‘e duron Lifën. N’kataund sicëlli send, sicëlla punë, a përmajs, vlla. Nuk asht si n’vakt t’Turkijes kur a ditë rendi e kuvendi. Sot a ndrajshe. Lemja e Man Lerit çi me ni vakt ja lante kamt burrit, kishte najs ta rrafe t’shkretin Man veç pse kishte shku te dera e Lifës t’i kallxoje se i paska ardhë ni letër n’postë e s’e duhetvetë Lifa t’shkoje ta marre se postjeri kana smunt, Dudija e Bibë Trekalaçit nuk kallxon ma fall, po ja ka najs t’mirret me hadise. Ashtau thonte se hadise janë ene saherë çi kallxon doni send ajo nuk e le pa çit gjurë kah Lifa. Xija e Cufës s’Verdhë ka najs t’i falje pesë vaktet. Ajo Xije çi asni duva s’un e mconte përmenç te hoxha.

Ama ene Timja, nuk ash ma ajo Lifë. Ajo prapë ash ba Time. Duket se tahi i ka shkarkau boll hekat ene i ka fugë n’prroj. Përpara shkonte n’fushë e mlidhte krande ene vajnte n’shpaj krajehunxhët ene ja çenajste, ja maronte gajtana për për bikme, ja bante tentene ditë e natë. Sot rrallë del, majrpo kur del nuk asht ma me raçe t’vjetra, po me kostime  pi shtofi kanger çi zdrajtën. Nuk e ma ma krajet hunxhët, po hecën me krajet nalt, krenare. Timja ma nuk asht Lifë. Ajo letër çi kishte ardhë, i kishte ardhë pi Amerike. E drejta letra u kishte ardhë caucave pi Amerike. Burri i Times,  Qufë Gjurabardhi, paska kanë n’Amerikë. Natë e ditë paska punau agje ene paska ba pasuni t’madhe. Po ni, dit, hop, smuhet ene frajk e shkraun testamentin ene t’u le caucave pasuni t’madhe. Sot Timja ka di cauca si perri t’heshme ene pasanike t’mdhoja. Tahi ket gratë e kataundit shtajhen se calla d’e zane nause për gjalin njanën pi caucave t’Times. Për çata, sa herë kur e shofën, nalen me Timen ene bojnë muhabet. Asnjana s’i thotë ma Lifë, po Time. “Si t’kam moj motër, Time. Sa moti s’t’paskam pa”!

Timja i ka harrau ket ato fjalë t’randa. Ketve va ka falë. Ama për t’harrau, nuk harrohen ato fjalë. Nuk harrohet as emni çi ja kishin vu: Lifë!

Shkrimi është shkruar enkas për Portalb.mk. Të drejtat e publikimit i kanë vetëm ©Portalb.mk dhe autori, sipas marrëveshjes mes tyre.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Të nderuar komentues! Duke mos dashur të cenojmë opinionet tuaja, lutemi që ato të mos përmbajnë gjuhë të urrejtjes, fyerje dhe ofendime personale dhe të jenë në lidhje me shkrimin, apo temën për të cilën komentohet. Në të kundërtën, nuk do të publikohen. Ju falenderojmë që na ndiqni dhe ju ftojmë të vazhdoni të jeni pjesë e Portalb.mk

*

VERZIONI DESKTOP