MACA E MUTFAKUT TONË

Sulejman Mehazi

Sulejman Mehazi

Gjatë jetës sime kurrë s’i kam dashur macat dhe qentë, e di se do më thoni i prapambetur, gjithë vendet e zhvilluara perëndimore jo vetëm që i duan e i ushqejnë, por edhe i mbajnë në dhomat e tyre  si fëmijët e vet.

Nëse mendojmë në këtë mënyrë se përparimi njerëzor qenka rruajtja e macave në dhomat e ndejeve, gabim e keni, atëherë edhe Lokja ime, apo si i thosha unë, Nëna Plakë e imja, paskërka qenë më pëparimtare se këta perëndimorët, pasi edhe ajo mbante një macë në mutfakun e shtëpisë së vjetër të asaj kohe të prapambetur, por të lezetshme, për të rruajtur, miellin, misrin, grurin e gjëra të tjera nga minjtë e shumtë që vërtiteshin rreth e përqark mutfakut. Ishte macë jo si këto të perëndimorëve të mbyllura e të robëruara nëpër dhoma, të pa dobishme, po kjo ishte shumë intelegjente, lara-lara dhe e bukur, që në moment i kapte minjtë e i faronte një nga një. Me një fjalë ishte roja 24 orëshe e tërë shtëpisë sonë të vjetër.

Shpesh herë maca e Nënës sime plakë ishte në zort të madh prej një maçokut korb të zi që sallakohej rreth e përqark shtëpisë e mutfakut tonë. E, Lokja ime e urrente shumë keq këtë maçok të zi, kur i afrohej macës, çfarë gjente përpara, këpucë, gur apo shkop, gjuante me inatë e me sa fuqi ndaj maçokut për ta shpëtuar macën tonë të gjorë, Nëna e ruante macën më shumë se  time motër të madhe. Ajo, shumë frikohej prej qenëve dhe macave të zeza. Kur e pyesja se pse frikohesh?

Nëna më thoshte, qentë dhe macat e zeza janë të krijuara nga djajtë. Kur ndonjëra prej tri motrave të mia largohej pa lejen e Nënës Plakë, ajo u thoshte, ku ishe moj macë? Kur motrat bënin ndonjë gjestë të mirë ose të hieshëm, nëna plakë e imja, përsëri ju thoshte, maca. Maca e mutfakut tonë ishte shumë interesante, kur i jepje diçka për të ngrënë, afrohej e nuk ikte, bëhej sikur të shoqërohej e  faleminderohej; kur tinëz,  bënte ndonjë dëm që neve s’na pëlqente, merrte ndonjë ushqim pa lejen e Nënës Plakë, ajo ikte me vrap dhe humbej, sikur e kuptonte dëmin e bërë.

Kur kthehej në shtëpi, shpesh e rrihnim dhe e qortonim për dëmin e bërë, e ajo, ulëte kokën teposhtë, mbyllte sytë, mblidhej galuc, mjaullinte, e më dukej mua sikur kërkonte falje për gabimin dhe dëmin e bërë. Atëherë pse shumica e njerëzve nuk kërkojnë falje ndaj dëmeve të bëra? A s’janë macat më të mençura se shumica e njerëzve të sotëm, të cilët bëjnë me mijëra dëme, e kurrë nuk kërkojnë falje sikurse maca e mutfakut tonë???

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

Të nderuar komentues! Duke mos dashur të cenojmë opinionet tuaja, lutemi që ato të mos përmbajnë gjuhë të urrejtjes, fyerje dhe ofendime personale dhe të jenë në lidhje me shkrimin, apo temën për të cilën komentohet. Në të kundërtën, nuk do të publikohen. Ju falenderojmë që na ndiqni dhe ju ftojmë të vazhdoni të jeni pjesë e Portalb.mk

VERZIONI DESKTOP