fbpx

Për fukarenjtë

Fukarallëku në vendin tonë nuk është i padukshëm, se sado që të fshihet kthinave periferike ajo derdhet mes nesh. Ajo nuk është as krejt e dukshme, se pakkujt i bie të kthejë kokën e ta shohë fukaraun në përgjthësinë e tij, si pjesë më shumë sesa përbërëse e saj, si pjesë kushtetimore e saj. Fukarallëku është i tejdukshme si rezultat i mënyrës se si shikimi ynë i shkon tejpërtej fukaraut pa u ndalur askund veçse pak në sipërfaqen e pashmangshme, me ankthin për t’i hedhur sytë më tutje, pas tij, aty ku qyteti vazhdon me “normalitetin” e vet.

Fukarenjtë janë shumë, megjithëse zor se mund të reduktohen në shifër statistikore. Sa më shumë që janë,ata  aq më pak peshojnë. Ata janë “ skota” të përhumburish në kërkim të riprodhimit të të përditshmes. Vetëdija e tyre ngërthen fatalizmin më vetëbllokues me voluntarizmin më shkurajues. Ata, si objekt i gjykimit të fatlumëve, janë produkt i një fataliteti shoqëror që e konsideron varfërinë të pashmangshme, se “të varfër ka pasur dhe do të ketë gjithmonë.” Ata janë produkt i vullnetit të zotit, dhe kur “zoti e ka shkruajtur, zoti të dhashtë!”. Ata si subjekte që gjykojnë veten e përthyejnë dëshpërueshëm këtë fatalitet për ta konsideruar varfërinë mallkim, si peshë që duhet mbajtur në kurriz pafundësisht.

Kur fataliteti nuk mjafton, ia beh një hipervoluntarizëm që damkën dhe fajin e varfërisë ia vesh krejtësisht të varfrit. Në një botë të zbukuruar ideologjikisht ku “kush do dhe përpiqet ia arrin”, i varfri meriton të jetë i tillë. Ai është paraziti që kërkon të mbahet me lëmoshën shoqërore, i paafti që s’lëviz vendit, leshkoja që s’di si bëhen pare, i ndrojturi që s’i vjen turp që ka turp. Tash barra mbi krye futet brenda si fshikulluese morale. Ai është përgjegjës, ai është fajtor, ai mundet, sigurisht vetëm dhe pa të tjerët si klasë, epo dikush duhet të humbë në lojën “e ndershme” të konkurrencës.

Po fukarenjtë nuk janë vetëm kaq. Ata janë, për më të ngashmërit ndër ne, piktoreskë. Ata, ndryshe nga ne, qeniet vulgare materialiste, që duam shtëpi dhe makinë, kënaqen me natyrën, flenë me fëshfërimat e gjetheve. Ata janë boemët që ne ëndërrojmë të jemi, por s’e bëjmë veç në mënyrë të planifikuar, aq pak sa për lezet, dhe e dimë se në fund të ditës kemi ku të gjejmë strehë e ushqim. Për të qenë të tejdukshëm, ata duhet të jenë të ndryshëm nga ne, të zgjedhin si me magji fatin e tyre, dhe të përmbyten nga fantazitë tona. Ata nuk janë skamja, por teprica jonë e dëshiruar dhe e paguxuar.

E kur s’janë të tillë, ata mbledhin mbi vete rrëfenjat tona plot mister. Ata nuk janë tamam fukarenjë. Ata janë më të pasur nga ne, mashtrues që do t’u hedhin hi syve qytetarëve që paguajnë taksat. Ata janë pjesë e një rrjeti ilegal; ata lypin për të qenë të pasur; ata shfrytëzojnë të tjerë si vetja në rrjete mafioze; ata rregullojnë dokumentet për të përfituar pa të drejtë asistencë sociale; ata s’mund të ekzistojnë e të rriten realisht në shoqërinë tonë që mendon si “të kryejë detyrat e shtëpisë dhe të kapë trenin e integrimit”.

Ata nuk janë thelbi i çrrënjosur shoqëror, por shumësia e simptomave estetike të bezdisshme. Ata janë gjithçka për të mos i parë, megjithëse s’i shmangim dot. Gjithçka për t’i bërë të tejdukshëm. Gjithçka për të mos kuptuar se ata janë klasa joshembullore që mbajnë mbi krye krejt shtresëzimin medio-mikro-makro-borgjez, ajo mizëri qeniesh që përcaktohen nga ajo që nuk kanë, nga skamja, kjo larmi e parrënjë shoqërore që mund të fitojë unitet dhe fuqi veç si kundërshti totale, si papajtueshmëri me rendin e sotëm shoqëror. Ndoshta kemi lexuar ndonjë libër historie, e njohim mllefin e tyre dhe kemi mësuar t’u druhemi. Aq sa për t’i bërë të tejdukshëm duke i copëtuar në simptoma, duke mos e kthyer syrin nga vetja, e ca më shumë akoma nga ky terren social-ekonomik që përcakton vendin tonë të privilegjuar, syrin tonë qesëndisës e shpërfillës, dhe syrin e tyre momentalisht të përhumbur. Derisa ai sy të na kthehet!

Tags

Lajme të ngjashme

Shiko edhe
Close
Back to top button
Close