SHQIPËTARËT E SËRBUET E T’MARRUET

Fatmir Sulejmani

Fatmir Sulejmani

Titullin e kësaj kolumne e huazova nga shkrimi Serbia kundra shqyptarizmit!, të botuar më 1909 në gazetën Shqypëja e Shqypënis të rilindësit Josif Bageri, që shtypej në Sofje të Bullgarisë.

Shkrimi në fjalë trajton problemin shekullor të marrëdhënieve përherë të tensionuara serbo-shqiptare, të ushqyera nga politikat ekspansioniste e gjenocidiste serbomëdha. Për çudi, sado që prej atëherë kanë kaluar 110 vjet, shkrimi i përshtatet knap rastit të rihapjes së temës së “korigjimit të kufijve” shqiptaro-shqiptarë ndërmjet Kosovës dhe Serbisë, kësaj here nga kryetari i Kosovës – z. Hashim Thaçi, i cili përpiqet t’ua mbushë mendjen shqiptarëve se korigjimi do të përfundojë në favorin e tyre, se ai (korigjimi) nënkupton bashkimin e Luginës me Kosovën…

Shi për këtë, në vend të një shkrimi të ri mbi temën e dhimbshme të kufijve, po sjell për lexuesit e mi një copëz të shkrimit të gazetës së Josif Bagerit, në mos për tjetër, atëherë sa për të kujtuar historitë që po na përsëriten tim-për-tim, për shkak se ne nuk kemi mësuar asgjë prej tragjedive të kushtueshme të së shkuarës…

Ta shijojmë bashkë:

Tani t’mramen here shtypi i Sërbis boton disa artikëlla kundra lëvizëjes shqyptare, se kjo lëvizje kjonka për kundra Sllavizmit. Do me thon, se një Shqypni e ngjallun, asht mordja e shtetevet sllavjane të Ballkanit; për shkakun se shqyptarët nuk kjonkan sllaf, po një rac tjetër. Përande e këshillon shtypi i Sërbis Bulgarin, t’u bjere shqyptarëvet, cilët kurri mos me ngrit krye.

Sërbia në vendt që të fitojne simpatjen e Shqypënis dhe të rrojnë në at’mosferën e miqësis kjo vetë vedit i dërmon vorr, se anmiqësohet me një fqin, cila asht e zojna me i ndihmue të shtjene Bosnën dhe Hercekun në kufiat e saja, e jo t’hyne dhe ajo vet në kufiat e asajë fuqie, cila ka mbrenda shum kombe sllavijani si Sërbin.

Ne e dim fort shum mir, se Sërbia dhe Grekia jon ata ma t’rreptit anmik të Shqypënis; sepse shpresat e këtynej dy shteteve u ishin dhe u jon të gjendojn kufiat e tynej, tyj shtii Shqypënin në kufiat e veta. Sërbia t’marre Shqypënin e Veriut, e Grekia të Jugës; kështu do dhe Mali i Zi një copk prej Shqypënis, që të Rritet pak, se asht fort i vogël  i vorfuni shtet i Malit Zi.

Me kjon pra, se kombi Shqypëtar nuk asht Sllaf, përse athere do Sërbia dhe Mali i Zi me i shtii në kufiat e veta Shqypëtarët? Apo vetëm vendin e këti kombi don? Po vendi pa njerëz asht shkretin dhe këta lakmonjës nuk dot klen as’ një dobi; përveç ksajë njerzia e këti vendi asht një komb ushtar dhe di fort mir si me e përdor pushkën për mos me i dhon kurkuj as’ një pllomb vendt. Prande kot mundohen Sërbia dhe Grekia të shtien në kufiat e veta Shqypënin. Shqypënia ka kjon dhe dot jet, po mjer ata qe e ngatrrojn dhe e pengojn për mos me vrapue në udhët gjand të përparimit e të kjytetnimit. Shqypëtari nuk asht, as që dot jet kundra sllavizmës, po vetëm kundra atynej që don me i skllavue e vetue.

Sërbia në do të shpëtojne vedin dhe Bosnën e Hercekun, lypën ta prese shpresën dhe iden për me shti Kosovën në kufiat e veta. Kosova asht vendt i Shqypënis dhe i ngulum me trima shqypëtar, cilët tani t’mbramen here e rrëfyen trimnin e vet para ton Evropit, se i kuji asht ky vendt dhe me çfar kombi asht ngulum. Kjo u rrëfye dhe s’ka nevoj të bojm fjal për ata amë e atë mohonjës shqypëtar të sërbuet e t’marruet, vetëm për të cilët sapatën Sërbia dhe derdhën lot si korkodili dhe shumë dinar për shpëtimin e “Stara Sërbisë” prej tiranis dhe rrobënis. Përande Sërbia me ndihmat e Turkis dhe Grekis mgjatën dorën gjer në Dibër, (dhe të cilën vendt e quen “Sërbi të vjetër!”) dhe dërgon propagandiorët e vet fetar, për me fitue njerëz nan dullakun e fes dhe shpreson, se dot kiet fatin e mir për me i shkel këmba djeri në Dibër! O, sa shpresa t’lasuriqta e t’vobekta. Shkuen ma ata kohët e marrësis, tani ma bota fort mir di se çdo me thon fe e kombtarni; përande na e këshillojm Sërbin që t’mos harxhojne dinarët kot për me sërbue shqypëtarët me an të fes, po let i ruejnë dinarët dhe let i prishine për një gjakësit e vet bosnakët…      

Kështu e trajtonte copëtimin e tokave shqiptare Shqypëja e Shqypënis, në një kohë kur bërja e një gazete kërkonte mund të jashtëzakonshëm dhe ishte ndërmarrje e rrezikshme për jetën e drejtuesve të saj.

Sigurisht, Josif Bagerit dhe rilindësve të kohës së tij as që u ka vajtur mendja se 110 vjet më pas, do të përsëritet kaq unikatshëm historia dhe Kosova, një dekadë pas pavarësimit të saj, do të katandiset në zëdhënësen e parë të sindromit të tkurrjeve të reja të gjeografisë kombëtare, do të kllumet në zuzarllëqet e trampave të reja të gjymtyrëve të saj në llogari të tjetrit, falë paaftësisë së amë-e-atë mohonjësve shqypëtar të sërbuet e t’marruet.

Shkrimi është shkruar enkas për Portalb.mk. Të drejtat e publikimit i kanë vetëm ©Portalb.mk dhe autori, sipas marrëveshjes mes tyre.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Të nderuar komentues! Duke mos dashur të cenojmë opinionet tuaja, lutemi që ato të mos përmbajnë gjuhë të urrejtjes, fyerje dhe ofendime personale dhe të jenë në lidhje me shkrimin, apo temën për të cilën komentohet. Në të kundërtën, nuk do të publikohen. Ju falenderojmë që na ndiqni dhe ju ftojmë të vazhdoni të jeni pjesë e Portalb.mk

*

VERZIONI DESKTOP