BABAI

Xhabir Ahmeti

Xhabir Ahmeti

I mbledh fijet e barit në livadh pas kositësit – argat që e ka marrë në treg ku mblidhen fatkëqijtë e rrallë, bën “haj-haj”, i habitur dhe i mallëngjyer që erdhi koha mos të mundet të vallëzojë kosa në duart e tij dikur të forta kur i shfrytëzonte pushimet vjetore. Herën tjetër rri në ballkon, parmakëve të të cilit u ka rënë ngjyra, pasi me vite nuk janë lyer, i kujtohesh ti si vrapoje pas zogjve kur ishe i vogël. Kudo që është, madje edhe kur ecën duke e ngrehur këmbën zvarë nga shkaku i ishijasit të mallkuar, ose kur rri në oborr dhe e mat me sy hapësirën e cila tash duket aq e zbrazur pa ty, ai mendon për ty, për djalin e babës të cilin e ka rritur duke hequr të zitë e ullirit në punë të mundimshme nëpër kantiere anë e mbanë Jugosllavisë së dikurshme, në ato kohë kur për shqiptarë nuk kishte punë nëpër institucionet shtetërore, nëpër spitale, nëpër komuna, aty pranë vatrës stërgjyshore.

I kujtohesh sa ëmbël i shqiptoje fjalët e para shqipe, kur me vështirësi i thoshe r-në dhe rr-në, kur s-në dhe sh-në i bëje th-ja dhe z-jat dhe zh-jat të dilnin si dh-ja. Atëherë ai qesh, sepse fytyra jote fëmijërore i del aq e qartë para sysh. Dhe, dora vetvetiu i lëviz në ajër butë, sepse mendon që po të përkëdhel, se po t’i lëmon flokët. Duket i rraskapitur, i rrudhur, po fakti që ti je diku, ani se je larg, babait i jep forcë dhe në çast bëhet më i fortë se shkëmbi.

Ai është yt atë.

I cili krenohet që të ka djalë, krenohet që ti je ai i cili duhet ta përcjellë fjalën shqipe më tutje te fëmijët e tu, pra te nipat e mbesat e tij, krenohet se mendon që ti atje ku je, në Zvicër, në Gjermani, në Suedi, në Turqi, në Greqi, ndër arbëreshët e Italisë nuk heq dorë nga Skënderbeu, nga Naimi, nga De Rada, nga Buzuku. Sa herë që rasti e qet në ndonjë ndenjë në farefis a ndër miq e dashamirë, babai i zgjedh fjalët më të mira ta shprehë kënaqësinë me kujdesin që tregon ti për nënën tënde, për të, pra për babanë tënd, për shtëpinë e vjetër që të pret. Pastaj kthehet në shtëpinë e vjetër i mbushur me frymëzim që të ka ty. Mbështetet në dhomë, e shikon fotografinë tënde të madhe që e ka vendosur në kornizë të shtrenjtë dhe buzët vetvetiu i lëvizin kur i del me krenari sintagma

Biri im!

Ai është yt atë.

Po ti moti s’ke ardhur. Vazhdimisht të ka ndalur një hall, një punë, një pengesë. Pa marrë parasysh shtegun e gjatë me ferra që ka kaluar, yt atë s’i heq mendtë prej teje. Vazhdimisht për ty mendon: si do të kthehesh triumfalisht me fëmijët e rritur dhe do ta hijeshosh shtëpinë që e ka trashëguar nga i ati, pra nga gjyshi yt. Ty të ka shpresë, të të ka gjithçka…

Kur babai i moçëm del verës e shkon në bankë, në qytet, ta marrë atë pensionin e mjerë që e merr nga puna dyzetveçare e kaluar nëpër kantieret e vështira të ish Jugosllavisë dhe kur i sheh dhe kur i dëgjon fëmijët e të rinjtë e ardhur nga vendet e perëndimit që rrinë nëpër kafene e restorante duke folur anglisht, gjermanisht, frëngjisht, suedisht e italisht, shpresa e tij e madhe zvogëlohet, shpresa e tij e fortë thyhet. Atij atëherë nis t’i rrahë zemra fuqishëm nga shqetësimi, nga kjo e papritur dhe e mbërthen droja e dyshimi: a thua edhe mbesat dhe nipat e mi kështu flasin, a thua edhe ata e kanë braktisur gjuhën e nënës sime, gjuhën time të cilën ia kemi lënë amanet djalit tonë? Pikëllohet shumë dhe don të të pyesë ty: pse vallë mbesat e nipat asnjëherë nuk e kërkojnë në telefon gjyshin e tyre i cili aq shumë i do!

Njëherë mendon të të flasë me ton të ngritur, mendon të të qortojë, të të thotë: s’po vjen se s’po vjen vetë me vite, po pse vallë mbesat e nipat s’i çove një herë ta përqafojnë gjyshin e tyre, t’i marrin erë barit të kositur të livadhit, luleve të kurtinave rreth lagjes, ta dëgjojnë gurgullimën e lumit malor që kalon nëpër fshat, ta shohin kthjelltësinë e lumit, ta shijojnë bukën e atdheut dhe ta dëgjojnë melodinë e bukur të gjuhës së të parëve. Dhe këngën e zogjve të vendlindjes. Nëse s’munden të vijnë, atëherë së paku le të paraqiten në telefon fëmijët që gjyshi t’ua dëgjojë zërin, t’i dëgjojë si i thonë: o gjyshi im, më ka marrë malli për ty! Kështu mendon, por zerma e butë e prindit nuk e lejon të ta thotë asnjë fjalë të keqe, sepse të do pafundësisht. Sepse ty të ka djalë. Ti je drita e syve të tij.

Prej teje nuk pret as thesare, as bukë. Pret vetëm diçka: ta ruash identitetin për të mirën tënde dhe për të mirën e nipave dhe të mbesave që s’i ka parë e që i do si dritën e diellit, si jetën. Natyrisht ai nuk ka dëshirë t’i mbyllë sytë pa i parë mbesat e nipat dhe pa i dëgjuar si luajnë në oborr duke kënduar shqip.

Ai e do kurorën e tij prindërore që e ka merituar.

Yt atë.

Shkrimi është shkruar enkas për Portalb.mk. Të drejtat e publikimit i kanë vetëm ©Portalb.mk dhe autori, sipas marrëveshjes mes tyre.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Të nderuar komentues! Duke mos dashur të cenojmë opinionet tuaja, lutemi që ato të mos përmbajnë gjuhë të urrejtjes, fyerje dhe ofendime personale dhe të jenë në lidhje me shkrimin, apo temën për të cilën komentohet. Në të kundërtën, nuk do të publikohen. Ju falenderojmë që na ndiqni dhe ju ftojmë të vazhdoni të jeni pjesë e Portalb.mk

*

VERZIONI MOBIL