DRITARE E PORTOKALLTË

Unë të pres me zjarrin e dritares që flakëron.
Shtëpisë ku nuk jam zot.
Nata mbi kokën tënde, rrugë të hap pas shpine.
Pas perdes shoh tek vie, me fishkëllimën buzës.
Kokë e zezë gjarpëri, rruga pas teje shtrihet gri.
Kokën lart vështron kah dritarja nën trupin tim.
Pikërisht këtu, nën këtë dritare portokalle, nisi e u degdis gjithçka.
Mëkati që s’po na falet.
Më sillesh te dera me delikatesën e pasmesnatshme.
Sa më shumë ofrohesh më i gjatë më bëhesh.
Trup mendueshëm mbi këmbët që dinë rrugën e vet.
Sytë dollap gjelbër të mekur, mjaltë e ftohtë bajame det.
Të gjithë flenë kur më ngjitesh kangjelave pa u ndie fare.
Dritaren afruar ia kam pezulit që të hysh me këpucë.
Në flakën e dridhshme të zjarrit që verbon sytë ta shoh
buzëqeshjen e butë fine, rrëshqitshëm me pahirë.
Në hije të del mashtruese, cinike, zhgënjyese.
Kur m’sheh.
E hutohesh.

 

Poezi nga Fakete Rexha

One thought on “DRITARE E PORTOKALLTË

  1. sa poezi e bukur!
    autorja eshte zbulim per mua
    (e pyeta ne nje cast insipirmi, me te dashurin:
    Si perkthehet otkrovenie?
    Relevacion, ashtu dicka tha.
    nuk me tingelloi e shqiperuar, kurse Zbulesa me duket e kunderta – teper e shqiperuar haha).
    Me te zbuluar sot Fakete Rexhen, lexova, mes tjerash, fragment romani Udhetimi yne deri breg ferri, prill 1999, Bllace, njashtu e bukur.
    Kjo poezi ketu, per lexim e rilexim.
    Ju lumte Rexha!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Të nderuar komentues! Duke mos dashur të cenojmë opinionet tuaja, lutemi që ato të mos përmbajnë gjuhë të urrejtjes, fyerje dhe ofendime personale dhe të jenë në lidhje me shkrimin, apo temën për të cilën komentohet. Në të kundërtën, nuk do të publikohen. Ju falenderojmë që na ndiqni dhe ju ftojmë të vazhdoni të jeni pjesë e Portalb.mk

*

VERZIONI DESKTOP