JAM AI QË NUK JAM

Salajdin Salihu

Salajdin Salihu

Sa e thjeshtë dhe sa thellë është thënia: “Jam ai që nuk jam”. E shkruar si për poetët dhe e ngjashme me thënien e Sjoranit: “Poetët janë pa biografi”. Se poetët duhet kërkuar gjetkë, përtej, matanë, në shoqëri me hijet, fantazmat, aty ku ka klithje si te piktura e Munkut. Poeti, siç thotë apologjeti i gjendjes së pashpresë, jeton përmes vdekjes, është Helderlin i arratisur në Greqinë iluzore, një formësues i dashurisë nëpërmjet dehjes dhe irrealitetit, një qenie që jeton me ekstazat e tij të pashërueshme.

Mbase, për këtë shkak Ernesto Sabato, pasi e kishte sheshuar mirë, refuzoi ta shkruante autobiografinë. Mbase për këtë shkak Zhak Preveri, pasi e ndjeu se nuk mund ta rrëfente jetën e tij, shkroi fjalinë: “Nuk e rrëfej jetën time”. Mbase për këtë shkak Dritëroi tha se poeti duhej kërkuar në rafte librash, te një fjalë e te një shkronjë…
Poeti luan me hijet, me fantazmat, në një botë disi eterike. Atje është si fëmija që lojën e merr me seriozitet hyjnor dhe beson se një kukull druri mund të bëhet fëmijë prej mishi e prej gjaku. Sapo del në botën tjetër, në botën ku vetëdija racionale nuk pranon asnjë çudi të mitit, poeti bëhet qenie e zakonshme, shumë e zakonshme, idiotësish e zakonshme dhe ngjan me shpendin e bukur, princin e reve, me albatrosin, tallur prej marinarëve të një anije që lundron nëpër detin e kotësisë e të trivialitetit.

Poeti është “ai që nuk është” dhe bota e tij është qielli, qielli i kaltër, që shpesh ndotet nga retë kalimtare; i përhershmi qiell, atje, lart, vetëm lart, ku shtegtojnë pamjet e kohëve. Në të tilla përmasa poeti nuk ka asgjë të përbashkët me atë që ndodh poshtë, në botën e rrëshqanorëve, në botën ku njerëzit janë strukur brenda guacës së mosdijes, në botën e pandryshueshme, triviale, skajshmërisht frymëzënëse, që nuk i duron çudirat dhe magjirat, sepse këtë nuk ja lejon vetëdija racionale dhe prirja utilitare.

Në botën e poshtme ka shumë lajme, pafundësisht lajme, që duket se thonë diçka, por vetëm përsëritin të thënat në lajmet paraprake, në lajmet që i zverdh dita e nesërme, siç zverdhet një fotografi e lënë shumë kohë në diell. E njëjta e djeshme, e njëjta e sotme, të përhershme, të pandryshueshme, pa sens për detajet, pa sens për madhështinë e veçantisë, e djeshmja dhe e sotmja e botës pa hyrje dhe pa dalje, ku duket se ka shumëçka dhe nuk ka asgjë, asgjë nga bota tjetër që lindi qenie të padukshme, të cilat rrojnë përgjithmonë në botën e mitit – poezisë së parë të njerëzimit në moshën e tij fëmijërore, atëherë kur njeriu filloi ta ndjente ngulfatjen nga bota e këndejshme. Dhe njeriu ka nevojë që ta rrëfejë botën e tij me hije, me shajni, me fantazma, ka një yshtje për të kërkuar një formë tjetër ekzistence edhe nëse të gjithë do ta pandehin për të krisur e do ta përqeshin. Është kjo krisje që botës i dha perlat më të bukura, perlat që nuk duhet hedhur derrave, sepse mund t’u rrëshqasin këmbët dhe të të shqyejnë…

Shkrimi është shkruar enkas për Portalb.mk. Të drejtat e publikimit i kanë vetëm ©Portalb.mk dhe autori, sipas marrëveshjes mes tyre.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Të nderuar komentues! Duke mos dashur të cenojmë opinionet tuaja, lutemi që ato të mos përmbajnë gjuhë të urrejtjes, fyerje dhe ofendime personale dhe të jenë në lidhje me shkrimin, apo temën për të cilën komentohet. Në të kundërtën, nuk do të publikohen. Ju falenderojmë që na ndiqni dhe ju ftojmë të vazhdoni të jeni pjesë e Portalb.mk

*

VERZIONI DESKTOP