Zogu që prore digjet

 

Fluturon nëpër kohëra

shekujt i parakalon

 

flakë që digjet e nuk shterron

plot me dritë

 

me dhembjen e kalljeve të veta

sikur është mësuar

 

ku ndalet e pushon

flakën e merr me vete

pa lënë gjurmë

 

vetëtimë pa zë

të tmerron kur e sheh

qenie e gjallë shkrepëtin nëpër këngë

e shkrumin e fjalëve të veta

e derdhë prore

nëpër valavitje

 

cili mundet nëpër kalljet e flakta

të oshëtinë nëpër këngë

 

në vend se të qajë

duron prushin e dhembjeve të veta…

 

A jam unë feniksi i quditshëm

e pyes veten nëpër dallgë,

 

kur ndalet pushi i kalljeve

është koha e hirit të fjalëve…

 

Autor: Brahim Avdyli (Fushë-Kosovë, 31.08.2017)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Të nderuar komentues! Duke mos dashur të cenojmë opinionet tuaja, lutemi që ato të mos përmbajnë gjuhë të urrejtjes, fyerje dhe ofendime personale dhe të jenë në lidhje me shkrimin, apo temën për të cilën komentohet. Në të kundërtën, nuk do të publikohen. Ju falenderojmë që na ndiqni dhe ju ftojmë të vazhdoni të jeni pjesë e Portalb.mk

*

VERZIONI DESKTOP