PUSI (I)

Xhabir Ahmeti

Xhabir Ahmeti

Terri binte nga pullazet, futej nëpër dritare, i mbushte dhomat, i mbulonte pullazet, i mbështillte pemët, i fshihte lulet, e shtynte ditën matanë malit kah perëndimi dhe i hapte dyert e mëdha natës. Ngadalë dhe padiktueshëm e shtrinin mbretërinë e tyre frika e pasiguria. Ishte luftë. Gjithë ditën e lume policia, paramilitarët dhe ushtria bashibozuke e granatonin fshatin. Pastaj një heshtje e rëndë…

Nata filloi të thyehej dhe të lëvaret kah gjysma e saj e dytë dhe vazhdonte njëfarë ndërprerje e zjarrit pa marrëveshje. Nëna e shkretë me dy djemtë e saj ishte vonuar dhe ishte lodhur nga udhëtimi i gjatë nga qyteti në fshat ku ishte nisur t’i strehojë dy djemtë e saj të mitur, njëri dhjetë vjeç e tjetri katërmbëshjetë. Një udhëtim nëpër nëpër male, nëpër xina, xingona e udhë dhish. Shkonte nëna drejt fshatit ku ishte rritur dhe ku e njihnin edhe shkëmbinjtë, shkonte e mbushur me bindje se atje ishte siguria. Jo për vete, s’e kishte për vete, por për djemtë. Po deshi perëndia para mëngjesit do të arrinte në shtëpinë ku ishte lindur e ku ishte rritur. Në shtëpinë nga e cila shkoi nuse në qytet katër a pesë orë larg. Djemtë po i dorëzoheshin Hypnosit, i cili e kishte ftuar në ndihmë dajmonin e ëndrrës Oneirin, i cili si një frymë e lehtë kapërceu nëpër gjethet e lisave të malit dhe në pamjen e të Bukurës së Dheut doli e buzëqeshur para djemve. Pastaj e hapi një derë të argjendtë duke shfaqur para njërit, të voglit – një shtrat me pupla dhe nënën e cila po o thoshte “bjer tash, biri i nënës! Jemi në shtëpinë e gjyshit”, kurse tjetrit Oneiri, ky pronar i ëndrrave i tregoi një rresht burrash të cilët ecnin malit përpjetë të rrethuar me paramilitarë të armatosur. “Babi”! bërtiti djali i madh dhe i fërkoi sytë, kurse nëna u drodh. “Edhe pak, bir, edhe pak… Do të arrijmë. Do të vijë në fshat edhe babi”! Djali u ygjua, ndërkaq i vogli që e mbante nënën për dore, njëherë u ul e pastaj u shtri.Nëna e shkretë e shkundi për supesh, e puthi, pastaj e stërpiku me pikat e fundit të ujit të matares që e kishte marrë me vete. Dhe, ëndrra u tërhoq para vullnetit të nënës. Në vazhdim nëna mendonte: “Vallë ku është tash im shoq”? Ai kishte shkuar në UÇK, si shumë burra të tjerë, mirëpo shumica e burrave të tjerë kishin çuar një lajm se janë gjallë, kurse i shoqi i saj – jo. Pastaj i dëgjonte hapat e tij se si nga e kaluara e afërt vinin duke kumbuar korridorit e përfundonin në veshët e saj. Gjithmonë kjo grua fisnike e kishte pritur të shoqin dhe rehatohej atëherë kur hapat e tij kumbonin në korridor ose kur kur vringllonte ngadalë çelësi i derës. Kurrë nuk kishte fjetur pa ardhur ai dhe kur vinte ajo e priste me një gotë tambël. E ndizte llambën dhe i pëshpëriste: “Pije”, i thoshte, “të bën mirë”.

Ecte nëna me hapa të sigurt bashkë me djemtë e saj, të madhin që tash ecte i frikësuar për të jatin dhe me të voglin i cili luftonte me pronarin e gjumit dhe me dajmonin e ëndrrave.

Më në fund u dëgjua të pëlliste një lopë. “Jemi në shtëpi”, tha nëna dhe pas disa hapash u gjetën para derës së madhe, të cilën e gjetën të hapur. Atëherë në lindje e ngriti kokën dhe e tregoi ballin e saj të artë aurora dhe djali i madh e pa lopën të lidhur e të uritur. Barku i kafshës së gjorë ishte ngjitur. Djali vrapoi e shkoi ta zgjidhë, të kulloste e lirë. Atëherë fryu një erë e lehtë dhe lart në katin e parë u hap një derë e vajtoi nga era që herë e mbyllte e herë e hapte.

Nëna  dhe dy djemtë e saj u ngjitën shkallëve. Tashmë dielli ishte ngjitu një osten mbi malin e lindjes. Të gjitha dyert i gjetën të hapura, tri sa ishin. Hynë në njërën – s’kishte njeri, hynë në të dytën – as aty s’gjetën kënd. Edhe e treta ishte e zbrazur. Ishte e qartë: diçka kishte ndodhur! “Ku kanë shkuar gjyshi dhe të tjerët nënë”? pyeti djali i madh, kurse i vogli u lëshua mbi qilim dhe iu dorëzuan Hypnosit. Djali i madh e ndjeu njëfarë frymëzimi, njëfarë force e cila i thoshte se është rritur, pastaj iu hodh nënës në përqafim dhe i tha: “Mos u mërzit, nënë! Do t’i gjejmë! Gjyshin. Dajët, babin… Dhe, nuk je vetëm. Më ke mua! Ulu tash, nënë”! Nëna u ul, kurse djali e mori një shtambë dhe doli të marrë ujë te pusi që gjendej në fund të kopshtit të madh të shtëpisë. E pa lopën që kulloste si e trentë, ngase do të kishte qenë gjatë kohë e lidhur dhe i erdhi keq. Pastaj iu afrua pusit. Për fat të keq pusi as çekrek kishte, as kofë. Djali e zgjati kokën përmbi pus, por nuk e pa ujin si dikur, por në thellësi ishte paluar errësira e dendur. U kthye në dhomë dhe i tregoi nënës. “Nënë” i tha. “Pusi s’ka as çekrek, as kovë, asgjë. E as uji nuk duket. Brenda e ka kapluar errësira.

Shkrimi është shkruar enkas për Portalb.mk. Të drejtat e publikimit i kanë vetëm ©Portalb.mk dhe autori, sipas marrëveshjes mes tyre.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

Të nderuar komentues! Duke mos dashur të cenojmë opinionet tuaja, lutemi që ato të mos përmbajnë gjuhë të urrejtjes, fyerje dhe ofendime personale dhe të jenë në lidhje me shkrimin, apo temën për të cilën komentohet. Në të kundërtën, nuk do të publikohen. Ju falenderojmë që na ndiqni dhe ju ftojmë të vazhdoni të jeni pjesë e Portalb.mk

VERZIONI DESKTOP