KOPSHTI PËR FËMIJË

Xhabir Ahmeti

Xhabir Ahmeti

U ul, si gjithmonë në kauçin e vjetër në shtëpinë e tij të vjetër në fshat dhe e mori ta shfletonte gazetën derisa e shoqja ta bënte sallatën dhe ta shtronte drekën. I ra në sy një titull: “Trampi i gatshëm ta sulmojë Korenë Veriore”. Deshi ta lexojë, sepse mendonte se Amerika po ndërmerrte një hap të rrezikshëm, mirëpo ra zilja. U ngrit, e hapi derën. Ishte i biri, i cili, pasi e përshëndeti të jatin pyeti:

A dëgjuat?

Çfarë të dëgjojmë? ia ktheu i ati, ndërsa gruaja që e dëgjonte bisedën nga kuzhina, i la sallatat dhe iu afrua të birit e të shoqit.

Ç’paska ndodhur biri i nënës?

Po ndërtojnë xhami në lëndinë, tha djali.

Në cilën lëndinë? pyetën përnjëherë burrë e grua, kurse burri shtoi: Po paratë kush i jep.

E ndërtojnë në lëndinën këtu pranë nesh. Paratë do të sigurohen nga vetëkontributi. I japin fshatarët, tha djali.

Në këtë lëndinën e vogël, në këtë vakëf, në këtë troll pa të zot, para dritareve të shtëpisë sonë., xhami?! Po ku ka vend këtu?! pyeti gruaja.

Odbori i xhamisë kështu mendon. Edhe ai hoxha që thonë se paska mbaruar medrese diku në Arabi, tha djali, pastaj u ul në kauçin tjetër i cili ishte vendosur pranë murit tjetër duke bërë një V të madhe bashk; me kau[in ku ishte ulur i ati, e mori telekomandën, e lëshoi televizorin që e kishin përballë dhe tha: Ta shoh mos po japin ndonjë lajm për xhaminë. Është kohë lajmesh. Ora pesë.

Burri u ndje keq nga lajmi për ndërtimin e xhamisë, sepse kishte një ide për ta ndërtuar një kopsht për fëmijë. Këtë ide e kishte biseduar me disa shokë dhe që të gjithë donin t’i hynin kësaj pune me vullnet, ngase bëhej fjalë për të ardhmen e fëmijëve. Damarët në qafë iu frynë dhe ai e ndjeu pulsin që iu ngrit menjëherë ndoshta te njëqindshi.

E ktheu kokën, përsëri e mori gazetën dhe e hodhi shpejt tutje, sepse nisën ta ngulfasin titujt e ndryshëm për plaçkitjen e postës, për gjykimet e njerëzve të pafajshëm me të cilët i mbushnin birucat e burgjeve politike, për fyerjet që i bëhen gjuhës shqipe, për deklaratat monstruoze të disa hoxhallarëve kunër rilëindësve tonë dhe për emrimet e ministrave dhe funksionarëve në qeverinë e re, shumica e të cilëve ishin libër i lexuar disa herë dhe do të  ishin përsëritje e dështimeve të partisë shqiptare në pushtet.

U ndal, e fërkoi ballin me dorën e majtë, si e kishte zakon të bënte saherë që ndjente ndonjë siklet. Pastaj e pyeti të shoqen që ende rrinte në këmbë aty në dhomë.

A i bëre sallatat? Dhe, pa pritur përgjigje prej saj, shtoi: Shtroje sofrën ! Dhe, këtë “shtroje sofrën” e tha ashtu kot, ngase tash nuk ndjente uri. Xhamia që po ndërtohej ia prishi planet, sepse ajo do ta prishte planin për kopshtin e fëmijëve. Po halli? e pyeti veten.

U ngrit e doli jashtë pa bërë zë dhe pa i tregua ras të shoqes. Kur nisi ta shtrojë tryezën gruaja, u habit që s’e pa të shoqin në dhomë.

Ku shkoi yt atë?

Djali që po përtypte një çamçakëz tregoi me gisht kah dera që kishte mbetur pakëz e hapur pasi ai kishte dalë. Gruaja po mendonte: ç’dreqin e gjeti që paska dalë. Vetë më tha: “Shtroje drekën”!

Burri zbriti poshtë. U nis drejt dyqanit të vogël që gjendej në lagjen tjetër dhe e pa një fqinj me të cilin s’ishte parë gjatë kohë.

Tungjatjeta komshi! Fqinji e çoi pakëz dorën lartë dhe e tundi kokën në shenjë përshëndetjeje. Burri e pyeti: A ke dëgjuar gjë për xhaminë që po ndërtohet në lëndinën e vogël pranë shtëpisë sime?

Kanë dashur ta bëjnë, tha fqinji, por nuk bëhet dot. Nuk e lejojnë sepse i paska dalë një pronar. Kanë thënë xhamia se do të ndërtohet tjetërkund.

U kthye në shtëpi, ku e gjeti sofrën shtruar. U ul ai, u ul edhe gruaja, kurse të birin e ftoi e ëma: ec bir, sofra u shtrua.

Sa nisën të hanë, burri tha:

Nuk do ta ndërtokan xhaminë. Asnjëri nuk tha gjë pas këtyre fjalëve. Do ta ndërtojnë tjetërkund, shtoi burri, që do të thotë se do të mund të bëhet çerdhja e re.

Të nesërmen burri doli dhe bisedoi me shokët që të mbledhin vetkontribut për kopshtin e fëmijëve. Pastaj dy javë të tëra u mundua t’i bindë banorët e fshatit se sa e rëndësishme është që të ndërtohet kopshti. I luti që të mbajnë një mbledhje të përbashkët ku do të vendosin t’i drejtohen qeverisë që ajo ta financojë pjesën më të madhe të këtij projekti, kurse më e vogla të shkojë përmes vetkontributit, në numrin e xhirollogarisë së hapur apostafat për këtë punë. Fshatarët u mblodhën, biseduan gjerë e gjatë, po kurrsesi nuk merreshin dot vesh. Disa mendonin se kjo është punë e shtetit, disa thoshin se s’kanë fëmijë e prandaj nuk duhet të japin para për ndërtimin e çerdhes, të tjerët thoshin se vendi për çerdhe nuk është i përshtatshëm, sepse aty herëdo-kurdo do të ndërtohet xhamia. Odborniku i xhamisë vetëm i rrotullonte rruzaret dhe i shikonte si prej së lartë fshatarët tjerë. Herë pas here e ngrinte dorën dhe e lëvizte gishtin tregues në shenjë mohimi. Si përfundim, aksioni doli i pasuksesshëm.

Ditve të tjera fshatarët talleshin me idenë për ndërtimin e kopshtit për fëmijë. Kopsht për fëmijë: pallavra, tha një ditë odborniku i xhamisë duke i numëruar rruzaret.

Shkrimi është shkruar enkas për Portalb.mk. Të drejtat e publikimit i kanë vetëm ©Portalb.mk dhe autori, sipas marrëveshjes mes tyre.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

Të nderuar komentues! Duke mos dashur të cenojmë opinionet tuaja, lutemi që ato të mos përmbajnë gjuhë të urrejtjes, fyerje dhe ofendime personale dhe të jenë në lidhje me shkrimin, apo temën për të cilën komentohet. Në të kundërtën, nuk do të publikohen. Ju falenderojmë që na ndiqni dhe ju ftojmë të vazhdoni të jeni pjesë e Portalb.mk

VERZIONI DESKTOP