Stinët e tua

Pash një diell që me afrohej
hapa krahët,
më buzëqeshi
u ngroha mirë e fuqishëm
ishe ti.

Eca nëpër mjegullat e bardha
fluturoja drejt kaltërsisë qiellore
me ty ndër gishta
me emrin tënd ndër gjuhë.
Shijova dhe shiun tënd të rrëmbyeshëm
erërat e fuqishme,
u shndërrova dhe unë në re të dendur
plot me lotë

Rrëshqita në ngrica e acare
në ftohtësinë e vetmisë, pa ty
pa shpresë,
në errësirë.

Hapja krahët dhe sërish të gjeja,
të strukur në botët e tua të larme
ku shndrisje më fuqishëm se kurrë
e ku më lejohej të hyj herë pas herë-me leje.
Je diell i zemrës time
dhe shi i syve të mi.
ylber për buzëqeshjen time
acar kur jam vetëm.

Je ti, gjithnjë, gjithkund, gjithmonë,
me gjithë ngjyrat dhe stinët e tua
për mua, je i përsosur.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

Të nderuar komentues! Duke mos dashur të cenojmë opinionet tuaja, lutemi që ato të mos përmbajnë gjuhë të urrejtjes, fyerje dhe ofendime personale dhe të jenë në lidhje me shkrimin, apo temën për të cilën komentohet. Në të kundërtën, nuk do të publikohen. Ju falenderojmë që na ndiqni dhe ju ftojmë të vazhdoni të jeni pjesë e Portalb.mk

VERZIONI DESKTOP