Ditët e tilla

Ka ditë që ulërijnë më zëshëm
duke spikatur vetminë
duket se gjithçka në dhomë lëviz
ka dhe jetën e saj sekrete
e në ditë të këtilla e shpalos, para syve tu
e kupton dhe më në fund e sheh se
gjithçka ka jetë, përpos teje…
Ditë krevati, ditë asgjëje
mendimesh të turbulluara nga emocionet
kujtime nga
netë të shkuara
ditë, javë
vite…
Përmbledhje dhe shkapërderdhje e egos
ca lot,
lidhëse në fyt
dhe një rëndesë e trishtë mu në fund të barkut
as pasqyra nuk të njeh më
është një figurë e largët
flokë pakrehur e duar mpirë
vetëm sytë nuk gënjejnë
i njeh mirë,
të ënjtur, të trazuar.
Nuk mund ti kthehesh jetës,
nuk mund ti kthehesh vetes
sepse vetja më nuk je
por një gjysmë shpirt i zbrazur,
nuk ke më fuqi as frymë të marrësh.
Trurin e mbulon një mendim i vetëm
çarçaf gri që flet vetëm me ty
Gjysmë-zemra mund të më fshijë si një qenie të tërë
gjysmë-zemra të bën të prekësh qiellin
ajo më dha krahë
dhe më pas mi preu jo me thikë
e as me sëpatë,
por me fjalë.
Gjysmë-zemra më dha ardhmëri
iluzione të ëmbla drithëruese
flisja me yjet, e puthja hënën
netë e ditë të tëra
në rend të parë të thjeshta,
por jetë-dhënëse, jetë-jetuese.
Këtë fuqi e ka gjysmë-zemra jote
e paramendo
vetëm për një çast
po të kisha të tërën…

dhe çarçafi bëhet i zi ndërsa fjalët pushojnë.
gjithçka rreth teje vazhdon jetën, dhe ti hesht.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

Të nderuar komentues! Duke mos dashur të cenojmë opinionet tuaja, lutemi që ato të mos përmbajnë gjuhë të urrejtjes, fyerje dhe ofendime personale dhe të jenë në lidhje me shkrimin, apo temën për të cilën komentohet. Në të kundërtën, nuk do të publikohen. Ju falenderojmë që na ndiqni dhe ju ftojmë të vazhdoni të jeni pjesë e Portalb.mk

VERZIONI DESKTOP